าควรจะพูดรับอย่างไร จึงประสานมือแล้วยิ้มกล่าว “ใต้เท้าชมเชยเกินไปแล้ว”
“ฮึ เจ้าถ่อมตัวเกินไปแล้ว”
เซี่ยงอวี้ตอบโดยไม่ได้ใส่ใจอะไร และก็ไม่ได้พูดอันใดอีก และในตอนนี้เอง ในเมืองก็มีกลุ่มคนในชุดวิหารศักดิ์สิทธิ์กระโดดลงมาจากม้า ผู้ที่นำหน้ามาคือครูฝึกระดับดาวทองเจิ้งชานเหอ มือข้างหนึ่งของเขาถือโล่ สายตามองค้นหาในกลุ่มคน เมื่อเห็นหลินมู่อวี่ก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นยินดี “ท่านหลินจื้อ ท่านกลับมาแล้ว…หาสมุนไพรพบหรือไม่ ผู้ดูแลอาวุโสส่งข้ามารับท่านขอรับ!”
หลินมู่อวี่ควบม้าออกมาจากขบวน พูดอย่างนอบน้อม “ใต้เท้าเจิ้ง ข้าได้สมุนไพรมาแล้ว จะกลับวิหารศักดิ์สิทธิ์กับท่านเดี๋ยวนี้เลย”
“ดี!”
หลินมู่อวี่หันไปทางเฟิงจี้สิงกับฉินเหลยแล้วประสานมือขึ้นกล่าว “ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ ข้าขอตัวก่อน พี่เฟิง พี่ฉิน ความปลอดภัยขององค์หญิงทั้งสองต้องเป็นหน้าที่พวกท่านแล้ว!”
เฟิงจี้สิงประสานมือกลับ แล้วยิ้ม “อาอวี่เจ้าไม่ต้องเกรงใจ รีบกลับไปเถอะ ถ้าข้ามีเวลาจะไปเยี่ยมเจ้าที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ นานแล้วที่ไม่ได้ประลองฝีมือกับเจ้า…”
“ขอรับ”
ฉินเหลยเองก็ประสานมือขึ้น “อาอวี่ตั้งใจฝึกล่ะ ที่เหลือไม่ต้องกังวล พวกข้าจะจัดการให้เจ้าเอง”
หลินมู่อวี่อดซาบซึ้งใจไม่ได้ “อืม ขอบคุณพวกท่านมาก ข้าลาก่อน โปรดกล่าวลาองค์หญิงแทนข้าด้วย”
“ได้!”
หลินมู่อวี่บังคับม้าตามเจิ้งชานเหอตรงไปวิหารศักดิ์สิทธิ์ เมื่อหันกลั
