ไม่ใช่คนพูดจาเหยาะแหยะอะไรแบบนี้นี่ ทำไมถึง…”
ตอนนี้เอง สายตาของเหลยหงมองไปที่หน้าอกของหลินมู่อวี่ และพบว่าบนเสื้อของเขายังชุ่มเลือดอยู่ ด้วยฌาณสัมผัส เหลยหงก็รู้ทันทีว่าหลินมู่อวี่นั้นบาดเจ็บสาหัส บาดแผลนี้เกือบพรากชีวิตของเขา พลันชายชราก็รู้สึกร้อนรุ่มใจ เจ้าเด็กนี่ไปเยือนประตูนรกมารอบหนึ่งแล้ว
แต่สำหรับหลินมู่อวี่แล้ว เหลยหงดูแลปกป้องเขาอย่างดี ราวกับปู่สายเลือดเดียวกัน ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเขมือบผู้อ่อนแอแห่งนี้ มีปู่แบบนี้จะไม่ให้เขาคิดถึงได้อย่างไร
“อาอวี่ ลำบากเจ้าแล้ว…” เหลยหงประคองแขนหลินมู่อวี่ขึ้นมา “เจ้าไม่ทำให้ปู่ผิดหวังจริงๆ…เป็นยังไงบ้าง ได้ยินว่าพวกเจ้า องค์หญิงอิน องค์หญิงซีเข้าไปในส่วนลึกของป่าล่ามังกร ผู้ใดกันที่ทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้”
“ผู้ที่มีนามว่าชางไป๋เฮ่อ” หลินมู่อวี่ตอบอย่างสบายๆ
แต่เหลยหงและเกอหยางกลับตะลึง เหลยหงหรี่ตาแล้วกล่าวขึ้น “ชางไป๋เฮ่อไอ้เฒ่านี่น่าจะเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์แล้วกระมัง ดูท่าแล้วการบาดเจ็บของจางเหว่ยต้องเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน”
“ท่านจางเหว่ยถูกชางไป๋เฮ่อทำร้ายขอรับ” หลินมู่อวี่กล่าว “ชางไป๋เฮ่อผู้นี้ยังคิดจะสังหารองค์หญิงอินและองค์หญิงซีอีกด้วย!”
“อะไรนะ”
เหลยหงสั่นสะท้านในใจ “เจ้าชางไป๋เฮ่อนับว่าใจกล้ายิ่งนัก! แม้แต่องค์หญิงอินยังกล้าสังหาร…จวนเสินโหววางแผนอะไรอยู่กันแน่ เจิ้งอี้ฝานสติฟั่นเฟื่อนไปแล้วหรือไง!”
เกอหยางที่อยู่ด้า
