เมื่อเก็บเถาวัลย์เอ็นมังกรกับหญ้าราตรีกระจ่างจนได้กองเบ้อเริ่ม หลินมู่อวี่ก็ตกอยู่ในภาวะลำบากอีกจนได้ เขาบ่นด้วยความกลัดกลุ้มว่า “เก็บสมุนไพรมาได้ครบแล้ว แต่ยังขาดนกปากเข็ม จะทำอย่างไรดี…”
“นกปากเข็ม?” ฉินอินแย้มพระโอษฐ์ “ข้าได้ยินมาว่ามันเป็นนกที่ตัวเล็กมาก เจ้าต้องการนกปากเข็มไปทำอะไรหรือ”
“ผงต่อเส้นเอ็นไม่สามารถใช้น้ำผสมกับแก่นโอสถได้ ต้องใช้เลือด แล้วต้องเป็นเลือดของนกปากเข็ม” หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้น “ท่านปู่ชวีฉู่ ท่านรู้หรือไม่ว่าที่ใดมีนกปากเข็ม”
ชวีฉู่พูดอธิบาย “นกปากเข็มจะออกหากินเฉพาะเวลากลางคืน อาหารของมันคือหิ่งห้อยที่บินอยู่บนท้องฟ้า ดังนั้นต้องเป็นสถานที่ที่มีแหล่งน้ำ ถึงจะพบนกปากเข็ม ในสุสานมังกรมีน้ำ เช่นนั้นคืนนี้พวกเราตั้งที่พักใกล้แหล่งน้ำ พวกเจ้าพักผ่อนเถอะ ข้าจะออกไปจับนกปากเข็มให้ เจ้าต้องการกี่ตัวกัน”
หลินมู่อวี่ใช้ความคิดแล้วเอ่ยขึ้น “ถ้าหากจับตาย ข้าต้องการยี่สิบตัว หากจับเป็นเพื่อเอาแต่เลือดละก็ ต้องการอย่างน้อยห้าสิบตัว ต้องลำบากท่านปู่ชวีฉู่แล้ว จับมาห้าสิบตัวก็พอขอรับ”
“อืม”
ฉินอินที่อยู่ด้านข้างแย้มพระโอษฐ์ “อาอวี่ไม่อยากให้จับตาย เป็นเรื่องที่ดีจริงๆ”
“ฮา ดูองค์หญิงตรัสเข้า เป็นเพราะนกปากเข็มตัวเล็กเกินไปต่างหาก ไม่เช่นนั้นจะได้รีดเลือดมันออกก่อนแล้วค่อยเอาไปย่าง…” หลินมูอ่วี่ยิ้มกว้าง “พอพูดแบบนี้ข้าก็หิวขึ้นมาเลย…”
ฉินอินขมวดพระขนง พระนาสิกเชิดขึ้นเล
