“ออกมา ออกมาเดี๋ยวนี้…”
ดูเหมือนว่าความเจ็บปวดที่หน้าอกนั้นได้สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทว่าหลินมู่อวี่ยังตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดอยู่ในทะเลจิตของตน เขาในยามนี้ต้องการพลังอย่างยิ่งยวด หากไม่มีพลังเจ็ดประทีป จะกอบกู้สถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างไรกัน
ทันใดนั้น พลังแข็งแกร่งสายหนึ่งก็แล่นเข้าสู่แขนขวาเขา ไม่น่าเชื่อว่าจะรู้สึกเหมือนได้สัมผัสถึงความทุกข์ทรมานของสรรพสัตว์อย่างลางเลือน หลินมู่อวี่กัดฟันยกแขนขวาขึ้น ปล่อยหมัดโจมตีใส่อกของชางไป๋เฮ่อ!
หนึ่งประทีบพิฆาตชีวัน!
“เปรี้ยง!”
ปราณยุทธ์แตกกระจาย เพียงแค่หมัดเดียว ปราณยุทธ์ที่ปกป้องร่างกายชางไป๋เฮ่อก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ใบหน้าคล้ำเขียวของชางไป๋เฮ่อมองหลินมู่อวี่ “นะ…นี่มันพลังอะไรกัน”
หลินมู่อวี่ไม่ได้พูดอะไร เขากลั้นความเจ็บปวดที่หน้าอก ตะโกนด้วยโทสะอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจไม่หยุด “ชั้นที่สอง มอบมันให้ข้า เร็วเข้า มอบชั้นที่สองให้ข้า เดี๋ยวนี้!”
ในทะเลจิต วิญญาณสีดำกลับหัวเราะเยาะดัง “เจ้าคิดจะใช้พลังของข้า? ฝันไปเถอะ เจ้าเด็กโสโครก!”
“ติ่งหลอมอาวุธ!”
หลินมู่อวี่คำรามออกมา ติ่งหลอมอาวุธปรากฏขึ้นในทะเลจิต ไฟหลอมชั้นที่สาม ไฟปฐพีปรากฏขึ้น แผดเผาวิญญาณราชาปีศาจเจ็ดประทีปอย่างบ้าคลั่ง เขายังตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดต่อไป “มอบมันให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
เสียงร้องโหยหวนดังไม่หยุด ราชาปีศาจเจ็ดประทีปคล้ายจะเจ็บปวดทรมานกว่าหลินมู่อวี่ มันร้องโอดครวญพลางหัวเราะเยาะ
