บนท้องฟ้า ชายชราชุดเทาถือไม้เท้าเหล็กผู้หนึ่งใช้แววตาชั่วร้ายมองตรงไปที่หลินมู่อวี่ ปราณไร้ลักษณ์หลายสายแผ่คลุมลงมา ทำให้หลินมู่อวี่ไม่สามารถขยับตัวได้ ชายชราผู้นี้เท้ามีพลังของธาตุลมอยู่ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยืนอยู่กลางอากาศได้เป็นเวลานาน ราวกับเป็นชาวสวรรค์ก็มิปาน
……
หลินมู่อวี่ต่อต้านพลังของอีกฝ่ายสุดกำลัง เร่งปราณยุทธ์ทั่วร่างจนถึงขีดสุด จนชุดต่อสู้สีขาวด้านหลังกระพือออก จู่ๆ เขาก็แบมือซ้าย พลังสายฟ้าปรากฏขึ้นและดึงกระบี่เหลียวหยวนออกจากฝัก ในจังหวะที่กระบี่เหลียวหยวนออกจากฝักนั้น ก็เกิดคลื่นอากาศสั่นสะเทือน ทำให้ขอบข่ายแรงกดดันจากศัตรูแตกร้าว
“แซ่ก แซ่ก…”
หลินมู่อวี่กระโจนออกไปเกือบสิบเมตรเพื่อหลบให้พ้นจากการควบคุมของอีกฝ่าย รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างกายกำลังถูกฉีกกระชาก หลินมู่อวี่หันไปมองชายชราที่ยังอยู่กลางอากาศ ดวงตาเข้มขึ้นกล่าว “เจ้าก็คือคนที่ทำลายเอ็นมังกรของจางเหวยใช่หรือไม่”
ผู้มาเยือนยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความสงบ ราวกับเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นคนที่ตายไปแล้ว และไม่สามารถจะคุกคามเขาได้ “ถูกต้อง เป็นข้าเอง ชางไป๋เฮ่อ ข้าน้อยคาราวะองค์หญิงฉินอิน ท่านอ๋องน้อยและองค์หญิงซีพ่ะย่ะค่ะ!”
ฉินเหลยเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า กำดาบอัสนีทลายแน่นแล้วกล่าว “ข้าได้ยินชื่อเสียงท่านมาบ้าง ผู้อาวุโสชางไป๋เฮ่อ ท่านเป็นผู้อาวุโสรุ่นก่อนของจักรวรรดิ แต่เพราะเหตุใดท่านถึงต้องทำร้ายจางเหว่ย เขาเป็นครูฝ
