ษะควบคุมกระบี่ของเจ้าจะแทงทะลุโล่เพลิงโลกันต์ของข้าได้หรือไม่”
“เปรี้ยง!”
หลินมู่อวี่รวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่ในร่างใช้เกลียวเพลิงมังกรครั่งโจมตีใส่วิญญาณยุทธ์ของอีกฝ่าย เปลวเพลิงกระจายออกไปทั่ว จุดที่กระแทกถูกปราณยุทธ์เกิดเป็นคลื่นพลังทรงอานุภาพ รุนแรงถึงขั้นพัดต้นไม้ขนาดเล็กที่อยู่โดยรอบหลุดออกมาทั้งยวง ต้นไม้ใหญ่บางส่วนก็หักโค่นลงมา ฉินอินคุกเข่าพยุงตัวเองกับกระดูกมังกรอยู่ตรงนั้น ทรงเงยพระพักตร์ขึ้น พระเนตรคู่งามมองแผ่นหลังของหลินมู่อวี่ที่สั่นคลอนอยู่ท่ามกลางลมพายุ เลือดไหลย้อมชุดคลุมสีขาวของวิหารศักดิ์สิทธิ์
“อาอวี่…”
น้ำตานางคลอเต็มเบ้า
เกลียวเพลิงมังกรคลั่งยังคงถูกกระแทกกลับมาเหมือนเดิม กระบี่เหลียวหยวนกระเด็นตกไปอยู่ในพุ่มหญ้าที่ห่างออกไปร้อยเมตร หลินมู่อวี่ไม่เหลือแรงที่จะใช้ธาตุอัสนีควบคุมกระบี่ให้บินกลับมาหาเขา
“ถึงขีดจำกัดของเจ้าแล้วหรือ”
ชางไป๋เฮ่อยิ้มเยาะ แล้วค่อยๆ เดินขึ้นไปข้างหน้า พร้อมยกมือขวาขึ้น นิ้วมือประกบเข้าหากันดั่งหัวลูกศร แทงเข้าที่หน้าอกของหลินมู่อวี่ ก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่น “ข้าให้เจ้าตายอย่างน่าสมเพชยิ่งกว่าจางเหว่ย ฮ่าๆ ไอ้เจ้าเด็กบ้า…”
นิ้วมือของชางไป๋เฮ่อทะลุเข้าไปในอกของหลินมู่อวี่ เลือดอุ่นๆ ไหลย้อยหยดลงบนกระดูกมังกรที่ขาวซีด แต่หลินมู่อวี่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่เดิม
“ทำไมไม่หลบเสียล่ะ” ชางไป๋เฮ่อถามเยาะเย้ย
แววตาของหลินมู่อวี่เป็นประกายใส เพร
