ะกระหม่อมสิ…”
ฉินอินห้ามพระทัยไม่ไหว ทรงพระสรวลออกมา “เจ้าก็เป็นยอดฝีมืออยู่แล้ว อีกอย่าง เจ้าก็เป็นผู้ช่วยฝึกระดับดาวสีทองแห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ ตำแหน่งนี้ในจักรวรรดิเป็นตำแหน่งที่โดดเด่นมาก หรือตัวเจ้าไม่คิดเช่นนั้น”
หลินมู่อวี่หัวเราะน้อยๆ นั่งลงที่ข้างกายฉินอิน หูก็ฟังเสียงกระแสน้ำไหลไปพลางกล่าวขึ้น “องค์หญิง ท่านว่าบนแผ่นดินนี้มียอดฝีมือเท่าใดกันแน่ที่ฝืมือเหนือล้ำกว่าพวกเรา”
ฉินอินชะงัก มองออกไปยังผืนป่าเวิ้งว้างที่ไกลออกไป แย้มพระโอษฐ์ก่อนตรัสว่า “เรื่องนี้ข้าไม่รู้ แต่เท่าที่รู้มา ยอดฝีผือขอบเขตปราชญ์นั้นมีน้อยมาก ส่วนยอดฝีมือขอบเขตเทวะ ดูเหมือนว่าทั้งแผ่นดินในตอนนี้จะมีเพียงแค่สองคน และหลบซ่อนตัวหายไปหลายปีแล้ว อันที่จริงบนแผ่นดินนี้เดิมมียอดฝีมือขอบเขตปราชญ์และขอบเขตเทวะจำนวนไม่น้อย แต่ตั้งแต่เหตุการณ์การต่อสู้ที่หลิ่งตงเมื่อหลายร้อยปีก่อน คนเหล่านี้ดูเหมือนกับจะหายสาบสูญกันไปหมด”
“หือ?” หลินมู่อวี่ประหลาดใจ “ทรงเล่ารายละเอียดให้หม่อมฉันฟังได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ตอนนั้นเหตุการณ์ที่แน่ชัดเป็นอย่างไรข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เรื่องพวกนี้ข้าทราบมาจากบันทึก จริงเท็จยากที่จะบอกได้ แต่เดิมทีบนแผ่นดินนี้มียอดฝีมือขอบเขตเทวะจำนวนไม่น้อยจริงๆ อย่างเช่นบรรพบุรุษข้า จักรพรรดิฉินอี้ที่สถาปนาจักรวรรดิต้าฉิน ท่านเป็นยอดฝีมือขอบเขตเทวะที่ฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด เพียงแต่เมื่อหลายร้อยปีก่อน จู่ๆ พว
