วันที่สี่ของการเข้าป่าล่ามังกร ภูมิประเทศอันตรายขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นที่ไม่สามารถขี่ม้าได้แล้ว ทำได้เพียงจูงม้าไปตามทางบนภูเขาที่คดเคี้ยว เส้นทางแถวนี้ถูกตัดขาดมานาน ต้องอาศัยหลินมู่อวี่และฉินเหลยฟันดาบถางพงเปิดทาง และวันนี้ก็เจอสัตว์วิญญาณอายุเกินสองพันปีมาสามตัวแล้ว พวกมันถูกจัดการเรียบ แต่ก็ยังไม่พบสัตว์วิญญาณที่หลินมู่อวี่มองหา ในเมื่อต้องการทะลวงขอบเขตนภา จึงจำเป็นต้องใช้สัตว์วิญญาณที่อายุมากมาเป็นเครื่องสังเวย
……
ต้นไม้รอบตัวเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ พริบตาเดียวป่าข้างหน้าก็โล่งเตียน กลิ่นอายความตายปกคลุมอยู่โดยรอบ ฉินเหลยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ดูเหมือนพวกเราจะเข้าเขตสุสานมังกรแล้ว กลิ่นอายความตายที่รุนแรงแบบนี้…คนธรรมดาไม่มีทางมีชีวิตรอดไปได้ ให้ตายสิ…”
“ช้าก่อน”
จู่ๆ หลินมู่อวี่ก็เรียกทุกคนไว้ จากนั้นหยิบขวดยาออกมาจากอกเสื้อแล้วพูด “ดื่มลงไปคนละขวด”
“นี่อะไรหรือ” ฉินเหลยรับยามาดูและถามอย่างสนใจ
“ผงเทพสังสรรค์น่ะ” หลินมู่อวี่ยิ้ม “พูดใช้ชัดเจนหน่อยก็คือผงเทพสังสรรค์เกรดหนึ่ง เป็นโอสถระดับหก สามารถทำให้จิตใจแจ่มชัด ร้อยพิษไม่ย่างกราย กลิ่นอายความตายในสุสานมังกรน่าจะซึมเข้าร่างพวกเราไม่ได้ ผงเทพสังสรรค์เป็นยาต้าน จึงต้องดื่มก่อนที่จะถูกพิษ มีประสิทธิภาพต่อเนื่องสามวัน จะดื่มหรือไม่ดื่มพวกท่านตัดสินใจเอาเอง”
พูดจบเขาก็เงยหน้ากระดกผงเทพสังสรรค์ลงไปหนึ่งขวด
ถังเสี่ยวซียิ้มน้อยๆ แล้วก็ดื่ม
