ลงไป ฉินอินดึงจุกขวดโอสถออก หลังจากดมได้กลิ่นสดชื่นสายหนึ่งแล้ว จึงดื่มลงไปจนหมด ฉินเหลยเป็นคนสุดท้ายที่ดื่มลงไป ในฐานะผู้บัญชาการองค์รักษ์อวี้หลิน เขาจึงจำเป็นต้องระวังตัวเสมอ ถึงแม้ว่าจะสนิทสนมกับหลินมู่อวี่ แต่อย่างไรก็ต้องป้องกันไว้ก่อน เห็นหลินมู่อวี่และคนอื่นไม่เป็นอะไรเขาจึงดื่มตามลงไป
ผงเทพสังสรรค์กลายเป็นกระแสความเย็นสดชื่นเย็นไหลไปทั่วร่างกาย ฉินอินอดแย้มพระโอษฐ์ด้วยความประหลาดใจไม่ได้ “สมแล้วที่เป็นโอสถเกรดหนึ่ง ความรู้สึกแบบนี้ช่างต่างกันจริงๆ…”
ถังเสี่ยวซียิ้มน้อยๆ “ไปกันเถอะ”
“อืม!”
……
ฉินเหลยถือดาบอัสนีทลาย “อาอวี่ เจ้าอยู่ด้านหน้าคอยเปิดทาง ข้าจะระวังด้านหลัง ทุกคนระวังตัวด้วย พวกเรากำลังจะเข้าเขตสุสานมังกรกันแล้ว”
หลินมู่อวี่พยักหน้า เขาทราบว่าฉินเหลยยังไม่เชื่อใจตนเองอย่างเต็มที่ แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้
“ชิ้ง!”
กระบี่เหลียวหยวนหลุดออกมาจากฝัก พลังปราณไหลออกมา กระบี่เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที หลินมู่อวี่ค่อยๆ บังคับม้าให้เดินไปข้างหน้าตามทางในหุบเขาเข้าไปในเขตสุสานของมังกร พอเงยหน้าขึ้นดู เห็นแต่หน้าผาที่สูงชัน กลายเป็นเส้นขอบฟ้าอยู่เหนือศีรษะ ขนาดเสียงร้องของอีกาที่ดังมา ยังทำให้เกิดความรู้สึกไม่ปลอดภัย
เห็นชิ้นส่วนกระดูกตามพื้น ไม่ใช่กระดูกมังกร แต่เป็นกระดูกมนุษย์ ที่นี่เคยมีคนเข้ามา และเสียชีวิต
ฉินอินจับกระบี่แน่น ทอดพระเนตรรอบตัวด้วยความระมัดระวัง พระเนตรคู่งามฉายความ
