ก็ฟุ้งกระจายไปทั่วพร้อมกับเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำแกง
หลินมู่อวี่อดทำจมูกฟุดฟิดไม่ได้ ท้องที่ว่างเปล่าของเขาหิวโหยมานานแล้ว แต่เมื่อลืมตาขึ้นกลับพบฉินอินยิ้มมองตนเองอยู่ จึงหน้าแดงขึ้น “องค์หญิง หน้ากระหม่อมมีแมลงหรือ”
“เปล่าสักหน่อย…” กลับเป็นฉินอินที่หน้าแดงเอง “อาอวี่ รีบลุกมากินข้าวเร็ว”
“อือ”
……
ถึงแม้ว่าจะหลับไปเพียงชั่วครู่ แต่หลินมู่อวี่กลับรู้สึกว่าปราณในชีพจรกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง กลับคืนสู่สภาพปกติ พร้อมรับการท้าทายทุกสิ่ง
ถังเสี่ยวซีตักน้ำแกงเนื้อส่งให้เขา หลังจากทานน้ำแกงเนื้อลงไปแล้วรู้สึกเหมือนยังไม่อิ่มดี จึงกินอีกถ้วย ทำเอาถังเสี่ยวซีและฉินอินรู้สึกเคอะเขินอยู่บ้าง ที่ต้องการให้พวกเขากินเยอะหน่อย เพราะหลินมู่อวี่และฉินเหลยต่างเป็นพวกกระเพาะยักษ์ สรุปคือองค์หญิงฉินอินและองค์หญิงเสี่ยวซีกินไปแค่คนละครึ่งถ้วย
“ทำไมไม่เสวยเยอะอีกหน่อย” หลินมู่อวี่ถาม “ทรงลดความอ้วนอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
ฉินอินไม่ค่อยเข้าใจความหมายของ “ลดความอ้วน” จึงตรัสขึ้น “ผู้หญิงในจักรวรรดิปกติจะกินให้อิ่มแค่ห้าส่วนเท่านั้น ถึงจะรักษารูปร่างที่งดงามได้ นางกำนัลในวังสอนข้าเรื่องนี้มาตั้งแต่ยังเล็ก”
หลินมู่อวี่สูดจมูก คิดในใจว่าคำพูดนี้ของฉินอินเพียงพอที่จะทำให้พวกผู้หญิงกินจุในยุคปัจจุบันอับอายได้
ด้านข้าง ฉินเหลยที่กินอิ่มแล้วก็ถือดาบอัสนีทลายขึ้น ยิ้มกล่าว “วันนี้พวกเราจะเข้าเขตสุสานมังกรกันแล้ว อย่าง
