EP.108ผู้ร่วมเดินทางทั้งสี่คน
กลางดึก สายฟ้าทำลายความเงียบสงบกลางป่า สายฝนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า ปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่ยังมีฝนตกหนักแบบนี้หาได้ยากยิ่ง
หลินมู่อวี่สวมเกราะ กางร่มสีดำ คว้ากระบี่เหลียวหยวนเดินออกไปนอกกระโจมที่พัก กระโจมของถังเสี่ยวซีและฉินอินอยู่ห่างออกไปไกล มีฉินเหลยกับเฟิงจี้สิงคอยคุ้มกันอยู่
เม็ดฝนตกใส่ร่มกระดาษเสียงดังแปะๆ ท้องฟ้ามองไม่เห็นแสงดาวแล้ว กองไฟบนพื้นถูกเม็ดฝนหยดใส่จนพริ้วไหว ทหารรักษาพระองค์จำนวนไม่น้อยคิดจะรักษากองไฟไว้ แต่ก็ไม่อาจทำได้ จึงเกิดเป็นความชุลมุนขึ้นมา ทหารม้าจำนวนไม่น้อยที่ลาดตระเวนอยู่ด้านนอกรีบเข้ามาหลบฝนในกระโจม
“ใต้เท้าหลินจื้อ!”
ไม่ไกลออกไป ทหารรักษาพระองค์นายหนึ่งยิ้มถาม “ทำไมมายืนกางร่มอยู่คนเดียวตรงนี้เล่าขอรับ รีบเข้ามาหลบฝนในกระโจมเถอะ เดี๋ยวเปียกแล้วจะเป็นไข้ได้นะขอรับ!”
หลินจื้อส่ายหน้าแล้วยิ้ม “ไม่จำเป็น ขอบใจมาก ข้าจะตรวจดูรอบๆ หน่อย”
เขาคือสมาชิกระดับดาวสีทองของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ถึงจะมาอยู่กับกองทหารรักษาพระองค์แบบนี้ แต่เขาก็ถือเป็นบุคคลสำคัญ แถมเฟิงจี้สิงและฉินเหลยล้วนสนิทสนมกับเขา ดังนั้นหลินมู่อวี่จึงมีอิสระพอสมควรในค่ายทหาร
สายฝนที่โปรยปรายลงมาได้ดับกองไฟกองสุดท้ายจนมอด ผืนป่าเหลือแต่ความมืดมิด
“ชิ้ง!”
หลินมู่อวี่ชักกระบี่เหลียวหยวนออกมา ปล่อยปราณเล็กน้อยจากฝ่ามือเข้าไปในกระบี่ ทันใดนั้นเปลวเพลิงที่ไม่มีทางดับเพราะน้ำ
