ดจบ ดวงตาของเขาเป็นประกาาย “เหลยหงสั่งให้หลินมู่อวี่สังหารโอวหยางชิว นี่เป็นการยืมดาบฆ่าคน ในเมื่อเขาทุบภูเขาสะเทือนพยัคฆ์ได้ (สุภาษิตจีนมีความหมายว่าขู่เตือน) งั้นพวกเราก็ทำได้เหมือนกัน หลินมู่อวี่กับจางเหว่ยสองคนนี้เป็นคนสนิทของเหลยหง ภายในสามวัน ข้าต้องการเห็นมันสองคนกลายเป็นคนพิการ!”
“ขอรับ!”
ชางไป๋เฮ่อยิ้มเล็กๆ แววตามีประกายสังหาร
……
สองวันผ่านไป หลินมู่อวี่ฝึกวิชาอยู่ในวิหารศักดิ์สิทธิ์ตลอด เขาใช้ธาตุทั้งสี่บังคับกระบี่ได้ชำนาญขึ้นเรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็ฝึกคัมภีร์หลอมกระดูกมังกร แถมยิ่งฝึกก็ยิ่งรับรู้ถึงความมหัศจรรย์ของคัมภีร์หลอมกระดูกมังกร สองวันนี้หลินมู่อวี่สามารถโคจรหลอมกระดูกมังกรได้เจ็ดสิบสองรอบ หลังจากโคจรเสร็จแล้วก็สัมผัสได้ว่าพลังของเขาเพิ่มขึ้น คัมภีร์นี้ช่างลี้ลับมหัศจรรย์อย่างไร้ขอบเขตจริงๆ
เพียงแต่หลินมู่อวี่ฝึกฝนอยู่ในห้องลับ จึงไม่รู้ว่าถึงอันตรายที่กำลังย่างกรายเข้ามา
……
กลางดึก ที่โรงสุราบนถนนทงเทียน มีแต่ความมืดมิด
“แม่หญิงเอ๋ยแม่หญิง…อกเอ๋ยอกสั่นโอ้อกสั่น ซ้ายวูบขวาวูบ ทำเอาหัวใจข้าสั่นไปด้วย…”
ทำนองเพลงมั่วๆ หยาบคายร้องออกมาจากปากจางเหว่ยที่เมามาย มือหนึ่งจับรั้วไว้ อีกมือหนึ่งถือกาสุราเดินออกมาจากโรงสุรา วันนี้ดื่มหนักจนเมาเละอีกแล้ว ความจริงแล้วนี่เป็นชีวิตประจำวันของจางเหว่ย จางเหว่ยผู้นี้ติดสุรา นี่ก็คือจุดอ่อนของเขา
ยามไฮ่ บนถนนไม่มีผู้คนแล้ว
ทันใดนั้น
