ณ หมู่บ้านลั่วสยา ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ชาวบ้านต่างนอนหลับกันหมดแล้ว เสียงฝีเท้าม้าไม่ได้ทำให้พวกเขาสะดุ้งตื่น
หลินมู่อวี่และจางเหว่ยมุ่งตรงไปยัง “สาขาย่อยของสมาพันธ์นกกระจอกเพลิง” ที่อยู่สุดขอบตะวันตกเฉียงเหนือของหมู่บ้านลั่วสยา ถึงจะเรียกว่าสาขาย่อย แต่ดูเหมือนลานบ้านขนาดเล็กมากกว่า มีเจ้าหน้าที่สองคนดูแลหมู่บ้านแห่งนี้ และศพของพ่อแม่ถั่วงอกน้อยก็ถูกเก็บไว้ที่นี่
“ใครน่ะ”
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเปิดประตูออกมาท่าทางสะลึมสะลือ พอเห็นหลินมู่อวี่และจางเหว่ยที่สวมชุดเกราะเครื่องแบบ อีกทั้งคอเสื้อของทั้งสองยังติดยศระดับดาวสีทองและดาวสีเงินของวิหารศักดิ์สิทธิ์ เจ้าหน้าที่จึงชะงักไป แล้วกล่าวด้วยความเคารพ “ที่แท้ก็เป็นใต้เท้าจากวิหารศักดิ์สิทธิ์นี่เอง ไม่ทราบว่า…พวกท่านมาสมาพันธ์นกกระจอกเพลิงแห่งหมู่บ้านลั่วสยาดึกดื่นแบบนี้มีธุระอันใดหรือขอรับ”
หลินมู่อวี่พยักหน้า แล้วล้วงจดหมายออกมาให้เขาดู เอ่ยขึ้น “ตอนนี้ร่างพ่อแม่ของถั่วงอกน้อยอยู่ที่ไหน ให้พวกข้านำกลับไปได้หรือไม่”
“ขอรับ…”
เมื่อได้เห็นร่างไร้วิญญาณ หลินมู่อวี่และจางเหว่ยต่างรู้สึกเป็นกังวล ศีรษะที่เอียงหักลงมาของคนแก่ทั้งสอง ลำคอปรากฏรูที่น่ากลัว กระดูกและเนื้อแตกละเอียดเละเทะ ดังนั้นศีรษะของศพจึงไม่มีทางตั้งตรงและเชื่อมกับลำตัวได้เลย
“เป็นวิธีการฆ่าคนของโอวหยางชิวจริงๆ”
จางเหว่ยปิดผ้าขาวกลับไปเงียบๆ พลางพูด “โอวหยางชิวถนัดการแปรปราณย
