วบรรลุถึงขั้นสูงสุดมานานแล้ว แม้ว่าพลังการป้องกันของเจ้าจะแข็งแกร่งมากก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่เป็นคู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน อีกทั้งคราวนี้โอวหยางชิวจะฆ่าเจ้าจริงๆ แน่ หากเจ้าแพ้ขึ้นมา เขาจะต้องฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน แล้วกฎของการพิพากษาก็คือห้ามคนนอกเข้าไปแทรกแซง ถึงแม้ผู้ดูแลอาวุโสคิดจะช่วยเจ้าก็ทำไม่ได้”
“วางใจเถอะจื่อหลิง”
หลินมู่อวี่ตบบ่าเขา แล้วยิ้มพูด “หากไม่มีความมั่นใจพอ ข้าไม่ท้าประลองหรอกน่า”
“อื้ม หวังว่าเจ้าจะแก้แค้นให้ถั่วงอกน้อยได้นะ!”
บริเวณโดยรอบ หลังจากที่พวกผู้ช่วยฝึกทราบความจริงแล้วต่างก็รู้สึกแค้นเคืองและไม่เป็นธรรม สถานการณ์ของถั่วงอกน้อยเหมือนกับของพวกเขาทุกอย่าง สภาพที่ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ ต่างพากันตะโกนให้กำลังใจหลินมู่อวี่
“หลินจื้อ โค่นมันให้ได้! ฆ่าไอ้คนชั่วโอวหยางชิวซะ!”
“หลินจื้อ สู้เพื่อศักดิ์ศรีผู้ช่วยฝึกของพวกเรา!”
“อย่าได้แพ้เชียวนะ หลินจื้อ!”
……
โดยที่ไม่ทันได้รู้เนื้อรู้ตัว ดูเหมือนหลินมู่อวี่จะกลายเป็นความหวังและจิตวิญญาณของบรรดาผู้ช่วยฝึกไปเสียแล้ว ส่วนเหลยหงที่อยู่ด้านข้างก็แอบปลื้มใจอยู่เงียบๆ วิหารศักดิ์สิทธิ์ต้องการความหวังเช่นนี้ หากศักยภาพของครูฝึกและผู้ช่วยฝึกเอนเอียงไปข้างเดียว เช่นนั้นวิหารศักดิ์สิทธิ์ก็คงจะไม่รุ่งเรืองไปตลอดกาล
โอวหยางชิวกำลังเตรียมตัว เขาใช้หินลับมีดสีชาดลับดาบให
