น
เสียงพิณหยุดลงฉับพลัน บทเพลงจบลงแล้ว
ถังเสี่ยวซีคุกเข่าไขว้ขาอยู่บนกลอง ประสานมือทำความเคารพ ช่างงดงามยิ่งนัก
……
หลินมู่อวี่กับเฟิงจี้สิงมองกันตาค้าง ส่วนฉินเหลยรีบปรบมือร้องตะโกน “การร่ายรำขององค์หญิงซีและบทเพลงของฝ่าบาทช่างงดงามสมบูรณ์แบบที่สุดในใต้หล้า!”
ถังเสี่ยวซีหัวเราะ กระโจนลงบนพื้น จากนั้นก็เปิดม่านลูกปัดออก ยิ้มพูด “เสี่ยวอิน รีบออกมากินอาหารเร็วเข้า!”
หลินมู่อวี่เบิกตากว้าง เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนแบบไหนกันที่สามารถบรรเลงเพลงพิณได้ไพเราะอ่อนหวานและสะเทือนอารมณ์เช่นนี้ คงจะเป็นพวกนักบวชสินะ”
ทว่าเมื่อหญิงสาวสวมผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มกำลังเดินกอดพิณออกมาจากด้านใน หลินมู่อวี่ก็ต้องอึ้งไปทันที พวงแก้มที่งดงามนั้น เหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”
ถังเสี่ยวซีประคองฉินอินเดินออกมา ฉินอินวางพิณลง พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งกำลังมองนางอยู่ นางชะงักไปในทันที “เจ้า…ทำไมถึงเป็นเจ้า…”
“ทำไมหรือ พวกเจ้ารู้จักกันเหรอ” ถังเสี่ยวซีชะงักตกใจ
หลินมู่อวี่ตะลึงค้างจนพูดไม่ออก จู่ๆ ก็นึกเรื่องเงินพันเหรียญทองออก อดพูดขึ้นไม่ได้ว่า “แม่นาง เจ้ายังเป็นหนี้ข้าหนึ่งเหรียญเพชรนะ…ข้าตามหาเจ้าไปทั่วแต่หาเจ้าไม่พบ…”
ทุกคนต่างตกตะลึง ใครจะไปรู้ว่าหลินมู่อวี่กับฉินอินเคยพบกันมาก่อน
“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นเหรอ” ถังเสี่ยวซีงงงวย
แก้มน้อยๆ ของฉินอินแดงก่ำ ฉับพลันก็นึกเรื่องคืนนั้นที่ตนถูกพิษของ
