ดเดียวหมดเช่นกัน เกิดความรู้สึกหลากหลายขึ้นในใจ ไม่นึกว่าตนเองจะได้ใกล้ชิดผู้ปกครองแห่งโลกนี้ขนาดนี้ องค์หญิงแห่งจักรวรรดินั่งอยู่ตรงหน้าของตนเอง แม้แต่กลิ่นหอมบนร่างกายฉินอินก็โชยลอยมาปะทะจมูก ช่างเป็นความรู้สึกที่มหัศจรรย์เหลือเกิน ความฝันของมากมายตั้งเท่าไร แต่ถูกตัวเขาทำให้เป็นจริง!
ถังเสี่ยวซีเอียงศีรษะ มองหลินมู่อวี่ที่แก้มแดง หัวเราะถาม “มู่มู่ นี่เจ้าตื่นเต้นเหรอ วางใจเถอะ เสี่ยวอินไม่ใช่คนใจร้ายหรอก”
“อืม…” เขาตอบกลับเสียงเบา
ในตอนนี้เองฉินอินลุกขึ้นยืน ค่อยๆ เยื้องกายเดินกลับที่นั่งของตน แย้มพระสรวลตรัส “เทศกาลซั่งซีวันนี้ เดิมทีเสด็จพ่อต้องการให้ข้าอยู่ที่ตำหนักเจ๋อเทียนเป็นเพื่อนพระองค์ แต่ว่าขัดไมตรีอันเปี่ยมล้นของเสี่ยวซีไม่ได้ ข้าจึงต้องมา ยังดีที่ได้ชมระบำแขนเสื้อของเสี่ยวซี และยังได้พบกับหลินมู่อวี่ผู้ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าดีใจจนยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้”
ตอนนี้เอง ฉู่เหยาลุกขึ้นยืน ทำความเคารพแบบสตรีในจักรวรรดิ และเอ่ยขึ้น “องค์หญิงเพคะ เป็นบุญของหม่อมฉันที่ได้พบพระองค์ หม่อมฉันฉู่เหยาขอบังอาจขอร้องให้พระองค์ช่วยหม่อมฉันกับอาอวี่ด้วยเพคะ!”
“หืม?” ฉินอินประหลาดใจเล็กน้อย ตรัสถาม “พี่ฉู่เหยา มีเรื่องอันใดหรือ”
ฉู่เหยาจึงเล่าเรื่องการสังหารโหดที่เมืองหยินซานให้องค์หญิงฟัง
ฉินอินได้ฟังเเล้วก็เบิกตากว้าง แต่เล็กจนโตนางอาศัยในตำหนักเจ๋อเทียน ไฉนเลยจะรู้ว่าโลกภายนอ
