หลินมู่อวี่ก็เพิ่งจะทำสิ่งนี้สำเร็จ
“ปัง!”
เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แสงอัสนีห่อหุ้มกระบี่ไม้แทงทะลุแผ่นหินจนแตกกระจุยในทันที!
หลินมู่อวี่ดีใจ “อาจารย์ เป็นอย่างไร แบบนี้ถือว่าทำสำเร็จไหมขอรับ”
ผู้เฒ่ากระบี่กลับรู้สึกกลัวขึ้นมา ตนเองสอนบุคคลที่น่ากลัวขนาดไหนอยู่กันแน่ เขาบอกตัวเองในใจว่าจะถ่ายทอดทักษะกระบี่ขั้นสูงกว่านี้ให้เจ้าเด็กนี่ไม่ได้แล้ว
“อืม ใช้ได้แล้ว”
ผู้เฒ่ากระบี่ลูบเคราขาว พลางเอ่ย “อาอวี่ เคล็ดสำคัญของการรวมและกระจายเจ้าได้เรียนรู้แล้ว ด้วยฝีมือควบคุมกระบี่ของเจ้าในตอนนี้ก็จัดอยู่ในระดับสูง ข้าไม่มีอะไรจะสอนเจ้าแล้ว กลับวิหารไปเถอะ เจ้าอยู่กับข้าที่นี่มานานกว่าเจ็ดวันแล้วนะ”
“หา?”
หลินมู่อวี่ตะลึง เพิ่งจะนึกได้ว่าเหลยหงให้วันหยุดเขาสามวัน แต่ตัวเขากลับอยู่ข้างนอกไปเจ็ดวันแล้ว
เขาถือกระบี่เหลียวหยวน แล้วถอยหลังไปสองสามก้าว คุกเข่าสองข้างลงบนพื้น โขกศีรษะ “ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะ หลินมู่อวี่จะจดจำตลอดไป อาจารย์โปรดวางใจ ข้ากลับไปจะหลอมอาวุธชั้นเยี่ยมส่งกลับมาให้เร็วที่สุดอย่างแน่นอน”
ผู้เฒ่ากระบี่หัวเราะร่า “เด็กดี ลุกขึ้นเถอะ รีบกลับไปได้แล้ว ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว!”
“ขอรับ!”
……
เขาแวะซื้อเหล็กทมิฬและศิลาวิญญาณจำนวนหนึ่งจากสมาคมการค้ากลับมา ตอนที่เขาจะมาถึงหน้าวิหาร ทหารเฝ้าประตูจำเขาได้ จึงยิ้มทักทาย “ท่านหลินจื้อ ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที!”
“อืม มีธุระอะไรไหม”
“มีขอรับ เมื่
