พี่ฉู่เหยาคบสหายใหม่ในสมาพันธ์โอสถแล้วหรือ”
“พูดอะไรของเจ้าน่ะ!”
ฉู่เหยาเเสร้งทำเป็นโกรธ ก่อนจะยิ้มออกมา จากนั้นก็หยิบกรงใบหนึ่งขึ้นมาจากกองสมุนไพร ในนั้นคือนกสีขาวตัวเล็กๆ บนขาของมันมีกระบอกไม้ไผ่ว่างเปล่าผูกติดอยู่ นางอุ้มนกขึ้นมา ยิ้มพูด “นี่เป็นนกส่งสารที่ได้รับการฝึกมา และเป็นช่องทางหลักในการส่งข่าวสารของจักรวรรดิด้วย นกส่งสารตัวนี้เป็นนกวิญญาณ ต้องใช้เลือดเป็นสื่อ ว่ากันว่าสามารถตามหาคนที่อยู่ห่างออกไปถึงพันลี้ได้ด้วยนะ!”
“โอ้?”
“เพียงแต่เป็นหนึ่งต่อหนึ่งน่ะ ข้าป้อนเลือดของข้าให้มันไปแล้วนิดหน่อย เจ้าก็นำเลือดของเจ้าป้อนมันด้วย แบบนี้ถึงแม้จะอยู่ห่างพันลี้ข้าก็หาเจ้าเจอได้!”
“มหัศจรรย์แบบนี้เชียว” หลินมู่อวี่เดาะลิ้นประหลาดใจ
“เอามือมานี่…”
“อืม”
นางจับมือของหลินมู่อวี่ไว้ แล้วดึงเข็มเงินออกมาหนึ่งเล่มจิ้มลงที่มือของหลินมู่อวี่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ก็ต้องขมวดคิ้วงามทันที “นี่…อาอวี่ ผิวเจ้านับวันยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ข้าแทงเข็มไม่เข้าเลย…”
“พี่ฉู่เหยา ท่านกำลังด่าข้า…”
“ข้าไม่ได้พูดถึงหนังหน้าสักหน่อย…”
ในที่สุด ฉู่เหยาก็ใช้เข็มเงินแทงเข้าทะลุผิวหนังของหลินมู่อวี่ได้แล้ว นางบีบเลือดหนึ่งหยดออกมาให้นกวิญญาณดื่มลงไป ทันใดนั้นนกน้อยก็สยายปีกบินไปมาระหว่างสองคนทันที ดูสนิทสนมใกล้ชิดกันมาก
ฉู่เหยาใช้นิ้วมือลูบปีกของนกน้อย หัวเราะ “ข้าเรียกมันว่าเสี่ยวไป๋ อาอวี่ จากนี้ไปมันก็เป็
