“เช่นนั้นก็ตกลงขอรับ วิหารศักดิ์สิทธิ์มีบุญคุณต่อข้า ไม่อาจไม่ตอบแทน”
หลินมู่อวี่วางอาวุธที่หอบมาลง “พวกนี้คืออาวุธระดับภูต ราคาในท้องตลาดตอนนี้เท่าไรหรือขอรับ”
เกอหยางกวาดสายตามองออกไปไกล แล้วเอ่ย “ครูฝึกหลิว เมื่อก่อนเจ้าเคยรับหน้าที่ตรวจสอบที่สมาพันธ์ศาสตราวุธแห่งเมืองหลวง เจ้ามาประเมินระดับของอาวุธเหล่านี้หน่อยได้หรือไม่”
ครูฝึกหลิวเป็นชายร่างใหญ่กำยำหนวดเคราเต็มหน้า เขาเดินขึ้นหน้ามา หยิบกระบี่เล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วดึงออกมาจากฝัก ปลายนิ้วลูบไล้ตัวกระบี่ ดวงตาเป็นประกาย ก่อนยิ้มพูด “ยอดกระบี่…นี่เป็นกระบี่เหล็กทมิฬระดับภูตขั้นเจ็ด ราคาในตลาดน่าจะอยู่ที่ 700 – 1,200 เหรียญทองขอรับ เป็นของล้ำค่าที่พวกคุณชายสูงศักดิ์ทั้งหลายต่างแย่งชิงกันเลยนะขอรับ”
หลินมู่อวี่หันไปยิ้มให้เหลยหง “เช่นนั้นขายให้วิหารในราคาลดครึ่งหนึ่งก็แล้วกัน กระบี่พวกนี้ขายให้ท่านด้ามละห้าร้อยเหรียญทอง ปู่เหลยหง คิดว่าอย่างไรขอรับ”
เหลยหงพยักหน้าอย่างยินดี “อืม ผู้ดูแลเกอหยาง นำเงินของวิหารสองพันห้าร้อยเหรียญทองให้หลินจื้อ! แล้วอย่าลืมเก็บอาวุธเหล่านี้ไว้ที่ชั้นบนสุดของหอศาสตราวุธ มีเพียงครูฝึกระดับดาวสีเงินและผู้ช่วยฝึกระดับดาวสีทองเท่านั้นที่สามารถใช้อาวุธเหล่านี้ได้”
เกอหยางประสานมือคำนับ “ขอรับ ผู้ดูแลอาวุโส!”
……
หลังจากที่หลินมู่อวี่รับเงิน เขาก็ออกจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ แวะซื้อฝักกระบี่ชุดใหม่เสร็จแล้วก็ตรงไปยัง
