ธรรมดา มีวิญญาณเพราะมีผู้ใช้มัน” เพียงแค่ประโยคเดียวก็ทำให้หลินมู่อวี่ครุ่นคิดถึงสองวันสองคืน อะไรที่เรียกว่ากระบี่อยู่ในใจ
กระบี่เหลียวหยวนนอนนิ่งอยู่บนตักของเขา เขานั่งนิ่งๆ สัมผัสจิตกระบี่ กลางคืนในปลายฤดูใบไม้ร่วงอากาศหนาวเย็น ลมหนาวพัดผ่านใบหน้าวูบหนึ่ง เขาหลับตานิ่ง ทว่ารอบกายกลับมีปราณสีฟ้าลอยขึ้นมาหลายสายอย่างเชื่องช้า แล้วเปลี่ยนรูปเป็นกระบี่หลายเล่ม จากนั้นก็แทรกซึมกลับเข้าร่าง ทำเอาพ่อบ้านที่ดูอยู่ตกตะลึงจนตาค้าง
แม้ว่าหลินมู่อวี่จะหลับตาอยู่ แต่เขากลับมองเห็นความว่างเปล่าในทะเลจิต ค่อยๆ มีกระบี่ยาวสีแดงเพลิงเล่มหนึ่งก่อตัวขึ้น นั่นคือภาพเสมือนของกระบี่เหลียวหยวน!
“อะไรน่ะ” เขาตกตะลึง เหตุใดกระบี่เหลียวหยวนถึงเข้าไปอยู่ในทะเลจิตของตนได้ล่ะ หรือว่านี่ก็คือกระบี่อยู่ในใจตามที่ผู้เฒ่ากระบี่กล่าวไว้
“วิ้งงงง…”
กระบี่เหลียวหยวนที่อยู่บนตักส่งเสียงหวีดแหลมเบาๆ หลินมู่อวี่รีบลุกขึ้นยืน ตอนที่มือของเขาจับกระบี่เหลียวหยวนอีกครั้ง พลันเกิดความรู้สึกเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณแล่นมาจากด้ามจับกระบี่
“แอ๊ด…”
ประตูโถงด้านหลังถูกเปิดออก ผู้เฒ่ากระบี่เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มชื่นชมบนใบหน้า “หลินมู่อวี่ เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่สองวันสองคืนเจ้าก็บรรลุจิตกระบี่ได้แล้ว!”
หลินมู่อวี่ชะงักไปเล็กน้อย “ข้าบรรลุจิตกระบี่แล้วเช่นนั้นหรือ อาจารย์…ทำไมท่านถึงรู้ชื่อจริงของข้าได้”
“ห
