รือ…เถ้าแก่พูดไว้ไม่มีผิด บอกว่าจอมยุทธ์น้อยจะต้องกลับมาอีกแน่นอน”
“เอ๋? ผู้เฒ่ากระบี่ทำไมถึงรู้ว่าว่าข้าจะมาอีกล่ะ”
“ประการแรก จอมยุทธ์น้อยเป็นผู้ที่รักกระบี่ ประการที่สอง จอมยุทธ์น้อยเป็นผู้ใช้กระบี่ จอมยุทธ์น้อยตามข้ามาเถิด เถ้าแก่อยู่ที่สวนด้านหลังขอรับ”
“อืม ขอบคุณท่านมาก!”
ยามที่ได้พบกับผู้เฒ่ากระบี่อีกครั้ง ชายชราผู้นี้ยังกระปรี้กระเปร่าเหมือนเดิม เขายืนอยู่ที่สวนด้านหลังเพียงลำพัง กางแขนทั้งสองข้างออก ปราณที่ไร้ลักษณ์กระเพื่อมเป็นระลอกรอบตัวเขา เป็นเพราะพลังปราณเหล่านี้ทำให้เขามีความสามารถในการบังคับกระบี่
“ผู้อาวุโส!”
หลินมู่อวี่ทำความเคารพแบบทหาร ในฐานะที่เป็นคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ดูเหมือนว่าการทำความเคารพแบบอื่นดูจะไม่ค่อยเหมาะสม
ผู้เฒ่ากระบี่ค่อยๆ หันมา ใบหน้าเป็นประกาย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จอมยุทธ์น้อย เราพบกันอีกแล้ว คราวที่แล้วเจ้ามาเพื่อเปิดโลก ไม่ทราบว่าครั้งนี้เจ้ามาเพื่อการใด”
“ข้าอยากจะเรียนทักษะควบคุมกระบี่จากผู้อาวุโสขอรับ” หลินมู่อวี่กล่าวด้วยวาจาเคารพนบน้อม
“เรียนทักษะกระบี่หรือ”
ผู้เฒ่ากระบี่อดยิ้มไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้น “ข้าไม่ถ่ายทอดวิชามานานแล้ว เชิญจอมยุทธ์น้อยกลับไปเถิด!”
หลินมู่อวี่ยังคงหนักแน่น “ท่านไม่ถ่ายทอดคงต้องมีสาเหตุ ข้าพร้อมที่จะฟังเหตุผลขอรับ”
ผู้เฒ่ากระบี่พลันเกิดความรู้สึกแปลกใหม่ จึงยิ้มพูด “เช่นนั้นก็ได้!”
ผู้เฒ่ากระบี่มือไพล่หลัง ปราณกระบี่รอบก
