้าเวรคือเจิ้งฟาง เขายิ้มหยัน “ให้ตามที่เจ้าขอ”ถั่งงอกน้อยตัวสั่น ก้มหน้างุด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองนี่ก็คือชะตาของผู้ช่วยฝึกในวิหารศักดิ์สิทธิ์ ต่ำต้อยอีกทั้งผู้ช่วยฝึกส่วนมากล้วนเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา เพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องและเพื่อเหรียญทองแค่หยิบมือ ก็ยอมเอาชีวิตมาเสี่ยงให้คนทุบตี ถึงแม้ในชีวิตจริงหลินมู่อวี่จะมีฐานะดี เป็นลูกชายเจ้าของบริษัทหลงซิน แต่สำหรับถั่วงอกน้อยที่มีฐานะยากจนแบบนี้ เขากลับเห็นอกเห็นใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล มนุษย์นั้นเดิมทีมีจิตใจที่เมตตา สำหรับเขาแล้วนี่คงเป็นสัญชาตญาณหลินมู่อวี่ยกแขนขึ้นเล็กน้อย เอ่ยว่า “ท่านเติ้งจื่อหลินเป็นถึงครูฝึกระดับดาวสีเงิน มาจับคู่กับผู้ช่วยฝึกระดับดาวสีทองแดงดูจะไม่เหมาะสมกับระดับของท่าน ถ้าไงวันนี้ให้ข้าเป็นคู่ฝึกแทนดีไหม”เติ้งจื่อหลินแววตาเย็นชา “หลินจื้อ เจ้าออกหน้าให้คนอื่นงั้นรึ เหอะ อย่าคิดว่าผู้ดูแลอาวุโสปกป้องเจ้าอยู่ แล้วจะทำตามอำเภอใจได้”หลินมู่อวี่เลิกคิ้ว “ว่าไง ท่านไม่กล้าหรือ”“ทำไมจะไม่กล้า!”เติ้งจื่อหลินฮึดฮัด “สู้ก็สู้! ท่านผู้ดูแล โปรดจับคู่ข้ากับหลินจื้อด้วยขอรับ!”เจิ้งฟางพยักหน้ายินดี “ให้ตามที่เจ้าต้องการ”……หลังจากนั้นไม่กี่นาที ในห้องฝึกซ้อม เติ้งจื่อหลินถอดเกราะออก กล้ามเนื้อทรงพลังเป็นประกายระยิบ เขาเรียกวิญญาณยุทธ์พยัคฆ์ออกมา แล้วยิ้มพูด “เข้ามาเลย หลินจื้อ ขอข้าดูหน่อยสิว่าเจ้ามีสามเศียรหกกรหรือเปล่า!”เพิ่
