เชียวหรือหลินมู่อวี่หยิบเหรียญขึ้นมา พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง อดหัวเราะไม่ได้ “เสี่ยวซี เลิกแกล้งข้าได้แล้ว นี่มันอะไรเหรอ มีค่าเท่ากับสองพันเหรียญทองไหม เป็นไปไม่ได้หรอก…”ถังเสี่ยวซีเลิกคิ้ว ใช้สายตาเหมือนมองแมลงสาบมองเขา “มู่มู่ เจ้ามาจากบ้านนอกจริงด้วย เจ้าไม่เคยเห็นเหรียญเพชรหรือนี่! เหรียญเพชรหนึ่งเหรียญมีค่าเท่ากับหนึ่งพันเหรียญทอง นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนในจักรวรรดิต่างทราบกันดี!”ด้านข้าง พนักงานของร้านเนื้อกวางมีสีหน้าตกใจ “แม่นางท่านนี้มีเหรียญเพชรหรือนี่…นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นเหรียญเพชรกับตา ว่ากันว่า…เหรียญเพชรแบบนี้ชาวบ้านทั่วไปไม่มีปัญญาใช้หรอก จะมีก็แต่พวกขุนนางที่ได้ครอบครองเหรียญเพชร…”แล้วหลินมู่อวี่ก็เข้าใจกระจ่าง เขารีบเก็บเหรียญเพชรสองเหรียญลงกระเป๋าที่เอว ยิ้มดีใจ “ขอบใจเสี่ยวซีมาก ภายในหนึ่งสัปดาห์ข้าจะคืนให้ แถมจะคืนให้เจ้าสามพันเหรียญทองเลย เป็นอย่างไร”ถังเสี่ยวซียิ้มดีใจ “ว้าว ได้กำไรด้วยเหรอเนี่ย ดีเลยๆ ข้ากังวลอยู่พอดีว่าเงินค่าขนมจะไม่พอใช้…”“อื้ม คำไหนคำนั้น!”……ช่วงบ่าย หลินมู่อวี่พกเหรียญเพชรสองเหรียญไปที่ร้านโอสถที่อยู่ในหอการค้าเมืองหลวง เข้าเดินเข้าไปที่ร้านที่ใหญ่ที่สุด พูดตรงไปตรงมา “ข้าต้องการพบเถ้าแก่ของพวกเจ้าหน่อย”พนักงานในร้านเห็นสัญลักษณ์ดาวสีทองตรงหน้าอกของเขา จึงไม่กล้าชักช้า รีบไปเชิญเถ้าแก่ออกมาผ่านไปสักพัก ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนเตี้ยผู้
