ที่อุทยานดอกไม้ด้านหลังตำหนักเจ๋อเทียน พวกนางกำนัลกำลังเล่นว่าวส่งเสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนานฉินอินสวมเสื้อคลุมสีม่วง ตรงหน้าอกมีตราประจำเชื้อพระวงศ์แห่งจักรวรรดิรูปดอกจื่ออินสีทองกลัดไว้ นางโอบพิณสีเขียวเข้ม เงยหน้ามองว่าวที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า“องค์หญิงอิน!” นางกำนัลนางหนึ่งทำความเคารพอยู่ด้านข้างฉินอินยิ้มอ่อนหวาน “ไม่มีอะไรหรอก เจ้าออกไปก่อนเถิด!”“เพคะ!”ฉินอินหันกลับไป ก็เห็นดวงตาคู่งามของถังเสี่ยวซีที่มองมาที่ตน ราวกับกำลังมองอาหารอันโอชะ อดขำออกมาไม่ได้ “เสี่ยวซี เจ้ามองข้าแบบนี้ทำไมหรือ ข้าไม่ใช่ของกินเสียหน่อย”ถังเสี่ยวซีถูมือไปมา ยิ้มเคอะเขินก่อนเอ่ยขึ้น “เสี่ยวอิน ข้ามีเรื่องอยากขอให้เจ้าช่วยหน่อย…”“เอ๋…”ฉินอินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “เสี่ยวซีของข้าเป็นคนเกรงใจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร หึๆ คราวที่แล้วเจ้าโลภมากถึงขั้นขอต้นไหมทองห้าต้นจากวังหลวงกลับไป ความกล้าหาญเช่นนั้นหายไปไหนแล้วล่ะ”ถังเสี่ยวซีแก้มเป็นสีแดง “ครั้งนี้อาจจะยิ่งกว่า…”“หืม พูดมาสิ!” ฉินอินวางพิณลง กางแขนมาโอบไหล่ของถังเสี่ยวซี แล้วยิ้มพูด “อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีของที่อยากได้หรอก เจ้าพูดมาสิ ข้าจะช่วยเจ้าเต็มที่”“เสี่ยวอิน เจ้ายังจำตอนที่เจ้าเจ็ดขวบ องค์จักรพรรดินีมอบอะไรไว้ให้เจ้าได้ไหม”“หืม?” ฉินอินชะงักก่อนเอ่ยว่า “ท่านแม่มอบ…ของขวัญชิ้นสุดท้ายให้ข้า…”“อืม ใช่แล้ว…”ฉินอินก้มหน้า ค่อยๆ เปิดสาบเสื้อออก สายสร้อยสีทองห
