องหลินมู่อวี่เริ่มเลือนลาง และฟุบหมดสติลงกับพื้น“พี่ชาย รีบหยุดเร็วเข้า!”ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหู ภูตระบบลู่ลู่นั่นเอง ลู่ลู่กำลังบินอยู่กลางอากาศ ตะโกนเรียกจนเสียงแหบแห้งหลินมู่อวี่สะดุ้งตื่นขึ้นมา พบว่าร่างกายมีไฟลุกไหม้“เอ๊ะ?!”เขารีบถอนปราณและติ่งหลอมอาวุธกลับ จากนั้นกลิ้งตัวกับพื้นหลายรอบ เพื่อดับไฟที่ลุกอยู่บนตัว เนื้อตัวสะบักสะบอมยืนอยู่ตรงนั้น หากไม่ใช่เพราะลู่ลู่เรียกเขาตื่น แล้วปล่อยให้ตื่งหลอมอาวุธทำงานต่อไป ร่างของตนก็คงจะถูกทำลายเสียแล้ว!……ความเจ็บปวดสามารถทำให้คนตื่นเต้น แต่ก็สามารถทำให้คนสลบจนถึงขั้นหลับได้ ช่างอันตรายเสียจริง!
ที่อุทยานดอกไม้ด้านหลังตำหนักเจ๋อเทียน พวกนางกำนัลกำลังเล่นว่าวส่งเสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
ฉินอินสวมเสื้อคลุมสีม่วง ตรงหน้าอกมีตราประจำเชื้อพระวงศ์แห่งจักรวรรดิรูปดอกจื่ออินสีทองกลัดไว้ นางโอบพิณสีเขียวเข้ม เงยหน้ามองว่าวที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า
“องค์หญิงอิน!” นางกำนัลนางหนึ่งทำความเคารพอยู่ด้านข้าง
ฉินอินยิ้มอ่อนหวาน “ไม่มีอะไรหรอก เจ้าออกไปก่อนเถิด!”
“เพคะ!”
ฉินอินหันกลับไป ก็เห็นดวงตาคู่งามของถังเสี่ยวซีที่มองมาที่ตน ราวกับกำลังมองอาหารอันโอชะ อดขำออกมาไม่ได้ “เสี่ยวซี เจ้ามองข้าแบบนี้ทำไมหรือ ข้าไม่ใช่ของกินเสียหน่อย”
ถังเสี่ยวซีถูมือไปมา ยิ้มเคอะเขินก่อนเอ่ยขึ้น “เสี่ยวอิน ข้ามีเรื่องอยากขอให้เจ้าช่วยหน่อย…”
“เอ๋…”
ฉินอินอดไม่ได้ที่
