้องผ่านวิหารนี่…”
เขาเสียใจทันทีที่หลุดปากคำพูดนั้นออกมา จนแทบอยากจะด่าตัวเอง ในที่สุดเจ้าหนุ่มก็รู้แล้วว่าทำไมตนถึงได้เป็นโสดอยู่?!
ถังเสี่ยวซีถูกพูดเข้าแบบนี้เลยหน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่เขา แล้วพูดขึ้น “ยังไงก็แค่ทางผ่าน ไม่ต้องมายุ่งกับข้า! ตอนเที่ยงไปกินข้าวที่หอสดับพิรุณกันเถอะ ข้าจองโต๊ะไว้แล้ว”
“อืม ได้ แต่ว่าที่นั่นแพงมากเลย อาหารหนึ่งมื้อตั้งเจ็ดสิบเหรียญทอง”
“สบายใจได้ ข้าจ่ายเอง” ถังเสี่ยวซีตบหน้าอกนูนของนาง แต่ไร้ซึ่งเสียงใดๆ
“อืม แต่ก่อนที่จะไป ข้าอยากไปดูร้านโอสถที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหลวงก่อน”
“ได้เลย!”
……
ทั้งสองคนมาถึงร้านขายสมุนไพร ภายในร้านมีคนไม่น้อยที่รู้จักถังเสี่ยวซี ทุกคนต่างส่งเสียง “คารวะองค์หญิงซี” ด้วยความเคารพไม่จบไม่สิ้น
ถามหาอยู่หลายร้าน แต่ก็ไม่มีของที่ตนเองต้องการ หลินมู่อวี่ท่าทางไม่มีความสุข
“เจ้าบื้อมู่มู่ ตกลงเจ้าหาสมุนไพรอะไรอยู่กันแน่” ถังเสี่ยวซีรู้สึกประหลาดใจ
“กระดูกชนิดหนึ่งน่ะ” หลินมู่อวี่ตอบ
“อ่อ กระดูกอะไรเหรอ”
“ก็…” หลินมู่อวี่ลำบากใจนิดหน่อย แล้วจึงเอ่ยขึ้น “เสี่ยวซี บนแผ่นดินนี้ไม่มีมังกรปรากฏตัวขึ้นนานแค่ไหนแล้ว”
“มังกรจริงๆ น่ะเหรอ…” ถังเสี่ยวซีกะพริบตาปริบๆ ยิ้มพูด “น่าจะสองสามพันปีได้แล้วล่ะมั้ง ตำนานเรื่องเล่าของมังกรมีมานานแล้วด้วย ช่วงไม่กี่พันปีนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครเคยเห็นมังกรตัวเป็นๆ นะ”
“แบบนี้นี่เอง งั้นก็ยากกว่าเดิมสินะ…”ในใจขอ
