จฉานตัวเล็กๆ อย่างเจ้าเป็นนักโทษประกาศจับ ถือดีอะไรมาฝึกวิชาอยู่ในวิหารศักดิ์สิทธิ์ รีบตายไปซะเถอะ!”
กระบี่ยาวลอยอยู่กลางอากาศ เป็นการโจมตีร้ายกาจสิบกว่าครั้งอีกแล้ว
หลินมู่อวี่เร่งปราณให้ก่อรวมขึ้นเป็นปราการเกล็ดมังกรอย่างสุดพลัง แต่ก็ถูกทำลายลงอีกในพริบตา เพราะระดับพลังห่างชั้นกันมาก แม้แต่ตอนนี้เขายังรู้สึกว่าตนเองอ่อนแรงแล้ว
“เปรี้ยง!”
แผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง กำแพงห้องซ้อมนี้หนาอย่างน้อยหนึ่งเมตร แต่การโจมตีที่รุนแรงนี้ทำให้ผิวกำแพงแตกละเอียดเป็นผง ร่างของหลินมู่อวี่ฝังเข้าไปในกำแพงเกือบยี่สิบเซนติเมตร
“เคร้ง!”
โอวหยางชิวไม่ใช้กระบี่ แต่กลับกางมือซ้ายที่เหมือนกรงเล็บเหล็กตะปบเข้าที่ลำคอของหลินมู่อวี่อย่างแรง เขาหัวเราะก๊าก “ว่ายังไง น้ำเต้าของเจ้าไม่ใช่เป็นอันดับหนึ่งเรื่องการป้องกันในวิหารศักดิ์สิทธิ์หรอกหรือ ตอนนี้ทำไมไม่ขลังแล้วล่ะ ร่างกายของเจ้าฝึกก่อผิวมาไม่ใช่รึไง ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าเจ้าแก่เหลยหงจะถ่ายทอดวิชาก่อผิวให้สวะอย่างเจ้า แต่กลับไม่ถ่ายทอดให้พวกข้า ช่างลำเอียงซะจริง!”
พูดจบ เขาก็กดปลายกระบี่ลงที่หน้าอกของหลินมู่อวี่ ค่อยๆ ดันเข้าไป ตอนที่ปลายกระบี่แทงเข้าไปในผิวหนัง เห็นหน้าตาเจ็บปวดของอีกฝ่าย โอวหยางชิวอดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้ “เป็นยังไงบ้างล่ะ ทำไมก่อชั้นผิวของเจ้าไม่มีผลแล้วล่ะ หลินจื้อ เจ้าคงไม่อยากตายแบบนี้ใช่ไหม ฮ่าๆ ๆ สวะอย่างเจ้าก็ต้องตายแบ
