ะเป็นหรือตายก็ไม่รู้…” ถังเสี่ยวซีกินอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็พึมพำขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำเฟิงจี้สิงชะงัก แต่ไม่ได้พูดอะไรกลับเป็นฉินอินที่พูดขึ้น “เสี่ยวซี หากหลินมู่อวี่สำคัญต่อเจ้ามากขนาดนั้น ข้าจะไปทูลขอเสด็จพ่อ ให้อภัยโทษหลินมู่อวี่ก็แล้วกัน แค่สังหารขุนนางเมืองเล็กๆ ตายเท่านั้นเอง”ถังเสี่ยวซีมองนางด้วยความตื้นเต้นดีใจ “ได้จริงๆ หรือ”ฉินอินพยักหน้าแรงๆ “อือ!”ด้านข้าง ฉินเหลยที่กำลังกินเนื้ออยู่ก็เงยหน้าขึ้นมา “องค์หญิง ฝ่าบาทเคยตรัสว่า กฏหมายของจักรวรรดิ ใครก็ไม่อาจได้รับการยกเว้น ประโยคนี้ฝ่าบาททรงตรัสเมื่อวันที่ทรงขึ้นครองราชย์ ท่านไปฉีกพระพักตร์ฝ่าบาทแบบนี้คงไม่ดีกระมัง…”ฉินอินถลึงตาใส่เขา “ท่านพี่ฉินเหลยนิสัยไม่ดีเลยจริงๆ!”ถังเสี่ยวซีพยักหน้า “อือ”ฉินเหลยเป็นบุตรของอ๋องจี้หนิง บุตรของชินหวัง (ชินหวังหรือชินอ๋อง คือตำแหน่งขององค์ชายที่เป็นพี่น้องกับจักรพรรดิ) ความจริงแล้วเป็นพระญาติผู้พี่ของฉินอิน เขายิ้มซื่อๆ “งั้น…ก็ลองดูเถอะ ไม่แน่ฝ่าบาทอาจจะอภัยโทษให้เจ้าเด็กนั่นจริงก็ได้!”เฟิงจี้สิงมองอยู่ข้างๆ อยากจะพูดแต่ก็หยุดไว้เสียก่อนหลังมื้ออาหาร ฉินอินมาชมดอกไม้ในสวนด้านหลังจวน ฉินเหลยในฐานะหัวหน้าองครักษ์อวี้หลิน จึงพกอาวุธมาคุ้มกันอยู่ด้านข้างด้วยตนเอง ภารกิจเดียวที่องค์จักรพรรดิมอบให้เขาก็คือคุ้มกันความปลอดภัยขององค์หญิงฉินอิน“องค์หญิงซีพ่ะย่ะค่ะ”เฟิงจี้สิงถือดาบ ส่งเสียงเรียกมาแต่ไกลถังเส
