าราแล้ว…”“แบบนี้นี่เอง…” ฉินอินอดไม่ได้ที่จะคิดถึงชายหนุ่มเมื่อคืนวาน วิธีการปรุงโอสถของเขาแปลกประหลาด สามารถสกัดแก่นของโอสถสองชนิดได้พร้อมกัน แต่นางไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมา เหมือนกับว่าไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นจะต้องเล่า ไม่รู้ว่าเจ้าคนโลภนั่นตอนนี้กำลังสละชีวิตเพื่อของมีค่าอะไรอยู่“พวกเรากลับจวนที่ชีไห่กันเถอะ!” ฉินอินกล่าว“อือ เจ้าก็ได้รับบาดเจ็บ ต้องพักผ่อนให้มากๆ”“เจ้าผอมไปเยอะเลย ต้องกินให้เยอะๆ หน่อยแล้ว…”“ฮือ ฮือ เสี่ยวอิน เจ้าไม่รู้หรอกว่าหลายวันมานี้ข้าใช้ชีวิตอย่างไร หิวก็กินผลไม้ป่า กระหายน้ำก็ต้องดื่มน้ำในลำธาร ข้าได้ยินว่าพวกสัตว์วิญญาณจะดื่มน้ำในลำธารไปพลางปลดทุกข์เบาไปด้วย…”“เอาละ เอาละ ข้าจะเลี้ยงของอร่อยเจ้าเองแล้วกัน”“อือ อือ”หนึ่งวันต่อมาช่วงใกล้พลบค่ำในป่าล่ามังกร เสียงร้องของสัตว์ป่าดังแว่วมาให้ได้ยินภายในหุบเขา ที่นี่เต็มไปด้วยอันตรายทุกตารางนิ้ว ดูเหมือนภูเขาแทบทุกลูกจะถูกสัตว์วิญญาณที่อายุสองพันกว่าปีหนึ่งตัวยึดครอง ใต้แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ ชายหนุ่มหิ้วกระต่ายที่เพิ่งล่ามาได้ มองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าเขาจะหลงทิศเสียแล้ว“ดูท่าจะมาผิดทางเสียแล้ว…เสี่ยวซีไม่ได้อยู่ที่นี่”หลินมู่อวี่นับนิ้วคำนวณเวลา ใกล้จะถึงกำหนดวันลาสามวันที่ขออนุญาตกับผู้ดูแลเกอหยางไว้แล้ว จะต้องกลับไปให้ถึงเมืองหลันเยี่ยนก่อนรุ่งสางวันพรุ่งนี้ มิเช่นนั้นทางวิหารต้องลงโทษเขาเป็นแน่ จะอย่างไรก็ตาม ต
