นเองเพิ่งเข้ามาอยู่ในวิหาร การหนีงานมาแบบนี้อย่าทำจะเป็นการดีกว่าเขาถอนหายใจ เขาโคจรปราณไปที่ขาทั้งสองข้าง แล้วพุ่งตัวออกไปดุจนกนางแอ่น ก่อนย่ำรุ่งต้องกลับไปยังเมืองหลันเยี่ยนให้จงได้!ม้าพันธุ์ดีหายไป คงจะหมดทางตามกลับมา หลินมู่อวี่แอบรู้สึกผิด การเดินทางครั้งนี้นับว่าดวงตกไม่ราบรื่นเอาเสียเลย นอกจากม้าจะหายเสี่ยวซีก็ยังหาไม่เจออีกด้วยก่อนฟ้าสาง เขาก็เดินทางกลับถึงเมืองด้วยความอ่อนล้า“หยุดอยู่ตรงนั้น เจ้าเป็นใคร ไม่รู้หรือว่าห้ามเข้าออกเมืองในเวลากลางคืน” ทหารรักษาการณ์ประจำเมืองตวาดเสียงดังหลินมู่อวี่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เหรียญตราผู้ช่วยฝึกระดับดาวสีทองของวิหารศักดิ์สิทธิ์บนหน้าอกเป็นประกาย ทันใดนั้นสีหน้าของนายทหารรักษาการณ์ผู้นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเคารพนบนอบ ขยับตัวตรงทำความเคารพ แล้วกล่าว “ที่แท้เป็นใต้เท้าของวิหารศักดิ์สิทธิ์นี่เอง เชิญเข้าเมืองเถอะขอรับ!”“ขอบใจมาก”วิหารศักดิ์สิทธิ์หรือที่เรียกว่าวิหารนั้น เป็นวิหารที่มีความศักดิ์สิทธิ์สูงสุดที่ยอดฝีมือทั่วทั้งแผ่นดินยอมรับ แม้หลินมู่อวี่จะเป็นแค่ผู้ช่วยฝึกภายในวิหาร แต่ด้วยสถานะนี้ก็นับว่าสูงศักดิ์อยู่พอสมควร อย่างน้อยต่อหน้านายทหารธรรมดาพวกนี้ ตำแหน่งของเขาสูงส่งกว่ามาก แม้กระทั่งทหารรักษาการณ์ ต่อให้มียศเป็นถึงผู้บังคับการกองร้อยก็ยังคงต้องให้ความเคารพตอนที่เข้ามาถึงเมืองแล้วนั้น ขาทั้งสองข้างราวกับถูกถ่วงไว้ด้วยตะกั่ว เหมือน
