ถามชื่อของคนผู้นั้นเสียได้ ข้านี่สะเพร่าอีกแล้วสินะ!
เฟิงจี้สิงคล้ายจะเดาอะไรได้ จึงกลั้นยิ้มไว้แล้วกล่าวต่อ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ กระหม่อมจะส่งคนคุ้มกันองค์หญิงกลับเมืองหลวงก่อน ส่วนภารกิจช่วยองค์หญิงซีกระหม่อมจะนำคนออกค้นหาต่อพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ ข้าจะไปด้วยตนเอง!”
“เช่นนั้น…ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”
……
ยามรุ่งสาง แสงอรุณสาดส่องลงมายังป่าล่ามังกร
เข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ผลิ ใบเฟิง (ใบเมเปิ้ล) มีสีแดงคล้ายเปลวไฟ สาวน้อยนางหนึ่งใช้กิ่งไม้ทำเป็นไม้เท้า เดินกะเผลกอยู่บนภูเขา รองเท้าของนางถูกก้อนหินทิ่มทะลุจนขาด เผยให้เห็นเท้าขาว นางมองดูทิศทางของดวงอาทิตย์ มุ่ยปาก “ทางนั้นคือทิศตะวันออก งั้น…ทิศตะวันตกเฉียงใต้น่าจะเป็นทางนี้ ไม่ใช่ๆ น่าจะเป็นอีกทาง…”
พูดจบ นางก็กระทืบเท้าด้วยอาการที่ไม่ได้ดั่งใจ “ถังเสี่ยวซี เจ้านะเจ้า ทำไมไม่รู้จักตั้งใจเรียนภูมิศาสตร์ให้ดีๆ ตอนนี้เป็นไงล่ะ หลงทางอีกแล้ว ฮือๆ หิวจังเลย…”
นางเดินกะเผลกต่อไปทางข้างหน้า ต้องเดินต่อไป ไม่เช่นนั้นก็คงได้แต่รอความตาย
เพียงแต่ถังเสี่ยวซีไม่รู้ว่า มีเสือดำตัวหนึ่งกำลังค่อยๆ ย่องมาจากภูเขาอีกด้านหนึ่ง นัยน์ตาไร้ความปรานีของมันจับจ้องนาง สำหรับเสือดำแล้วนางไม่ใช่หญิงงามอะไร เป็นเพียงอาหารเช้าอันโอชะหนึ่งมื้อเท่านั้น
นี่คือสัตว์วิญญาณเสือดำอายุสามพันปี และกำลังอยู่ในช่วงผสมพันธุ์ ต้องการอาหารจำนวนมากมาชดเชยพลังงานที่เสียไป เท้ามันเหยียบย่างลงมาบนเศ
