วยซ้ำ
นางเดินไปทีละก้าวๆ จนถึงทางเดินเล็กๆ ในป่า และใช้เสียงที่คิดว่าดังที่สุดตะโกนออกไป “ข้าอยู่นี่”
ทหารม้ารักษาพระองค์หูไวหันกลับไปดู เห็นองค์หญิงยืนอยู่ใต้แสงดาว เขารู้สึกเหมือนเกิดใหม่ทันที ตะโกนด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่ง “แม่ทัพเฟิง องค์หญิงอยู่ตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ!”
ห่างออกไป แขนของเฟิงจี้สิงพันผ้าพันแผล ชุดสีขาวด้านหลังก็ถูกย้อมเป็นสีแดง เขาถือดาบบังคับม้าเข้ามาด้วยความเร็ว และรีบลงมาคุกเข่าข้างหนึ่งที่พื้น ประสานมือคารวะ “กระหม่อมขออภัยที่มาช้า องค์หญิงทรงไม่เป็นอะไรใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าไม่เป็นไร”
ฉินอินก้มมองแล้วยิ้ม “แม่ทัพเฟิง ท่านได้รับบาดเจ็บหรือ”
เฟิงจี้สิงส่ายหน้ายิ้ม “แผลเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ แต่กองทหารรักษาพระองค์เพื่อที่จะไล่เจ้างูมังกรนั้นจึงบาดเจ็บและล้มตายไปไม่น้อย เป็นความผิดพลาดจริงๆ ยังดีที่พระองค์ไม่ทรงเป็นอะไร แค่นี้ก็ดีเหลือเกินแล้วพ่ะย่ะค่ะ…”
เขาเห็นหน้าอกของฉินอินมีผ้าพันแผล อดที่จะถามไม่ได้ “องค์หญิง…ท่านไม่ได้ถูกพิษของงูมังกรหรอกหรือ พิษนั่น…ทรงไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าไม่เป็นไร พิษถูกถอนไปแล้ว”
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน นั่นพิษงูมังกรพิษหมื่นปีเชียวนะ…” เฟิงจี้สิงประหลาดใจ “ถอนพิษอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าพบคนแปลกหน้าผู้หนึ่ง เขาช่วยข้าถอนพิษ”
“อ่อ ผู้ใดกัน คนผู้นั้นชื่ออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เอ่อ…” ฉินอินชะงักทันที ใบหน้างดงามเผยความงุนงง แย่แล้ว ลืม
