ทวะที่เหมือนกับของฉินอินทุกประการ!
ดาบฟันลงมาดั่งสายฟ้าแลบ “ฉัวะ” หัวของเสือดำกลิ้งลงบนพื้นหญ้า เขาถือดาบที่เปื้อนเลือดแล้วประสานมือ “เสี่ยวซี เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ข้านำกองทหารอวี้หลินมาช่วยเจ้าแล้ว!”
ถังเสี่ยวซีตัวสั่น ความน้อยอกน้อยใจทั้งหมดทะลักออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลพรู “ท่านพี่ฉินเหลย ในที่สุดท่านก็มาสักที ข้าเกือบจะตายอยู่ที่นี่แล้ว!”
แววตาของฉินเหลยเต็มไปด้วยความสงสาร “เจ้าเด็กโง่ ไม่เป็นไรแล้ว พักสักหน่อย เดี๋ยวพวกเรากลับเมืองหลันเยี่ยนกัน วางใจเถอะ มีข้าฉินเหลยอยู่ที่นี่ สัตว์วิญญาณตัวไหนก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้”
“อือ” ถังเสี่ยวซีพยักหน้าแรงๆ แล้วถาม “ท่านมีของกินไหม”
“มีสิ!”
ฉินเหลยรีบหยิบเนื้อสุกและน้ำออกมา ถังเสี่ยวซีก็ไม่สนภาพลักษณ์หญิงเรียบร้อยอะไรแล้ว รีบยัดของกินเข้าปากอย่างมูมมาม หลังจากทานอิ่มแล้ว ปากน้อยๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยจะสำรวมเท่าไหร่ จึงรีบคืนท่าทีกลับมาเป็นองค์หญิงแล้วกล่าว “ท่านพี่ฉินเหลย ทางเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง”
“ยังปกติเหมือนเดิม” ฉินเหลยถือดาบยืนอยู่ข้างม้า “เพียงแต่หลังจากได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเจ้าในป่าล่ามังกร แม้แต่องค์จักรพรรดิก็ทรงตกพระทัย นี่ยังไม่นับ…เมืองหลวงส่งทหารนับหมื่นนายออกมาค้นหาตัวเจ้าที่ป่าล่ามังกร ยังดีที่ข้าหาเจ้าพบ ทุกคนกังวลกันแทบตาย ข้าได้ยินว่า…ฉินอินก็แอบออกจากวังมาตามหาเจ้าเหมือนกัน!”
“เสี่ยวอินนาง…” ถังเสี่ยวซีเม้มปาก “นาง
