ี่ไหลพรู “ท่านพี่ฉินเหลย ในที่สุดท่านก็มาสักที ข้าเกือบจะตายอยู่ที่นี่แล้ว!”แววตาของฉินเหลยเต็มไปด้วยความสงสาร “เจ้าเด็กโง่ ไม่เป็นไรแล้ว พักสักหน่อย เดี๋ยวพวกเรากลับเมืองหลันเยี่ยนกัน วางใจเถอะ มีข้าฉินเหลยอยู่ที่นี่ สัตว์วิญญาณตัวไหนก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้”“อือ” ถังเสี่ยวซีพยักหน้าแรงๆ แล้วถาม “ท่านมีของกินไหม”“มีสิ!”ฉินเหลยรีบหยิบเนื้อสุกและน้ำออกมา ถังเสี่ยวซีก็ไม่สนภาพลักษณ์หญิงเรียบร้อยอะไรแล้ว รีบยัดของกินเข้าปากอย่างมูมมาม หลังจากทานอิ่มแล้ว ปากน้อยๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยจะสำรวมเท่าไหร่ จึงรีบคืนท่าทีกลับมาเป็นองค์หญิงแล้วกล่าว “ท่านพี่ฉินเหลย ทางเมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง”“ยังปกติเหมือนเดิม” ฉินเหลยถือดาบยืนอยู่ข้างม้า “เพียงแต่หลังจากได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเจ้าในป่าล่ามังกร แม้แต่องค์จักรพรรดิก็ทรงตกพระทัย นี่ยังไม่นับ…เมืองหลวงส่งทหารนับหมื่นนายออกมาค้นหาตัวเจ้าที่ป่าล่ามังกร ยังดีที่ข้าหาเจ้าพบ ทุกคนกังวลกันแทบตาย ข้าได้ยินว่า…ฉินอินก็แอบออกจากวังมาตามหาเจ้าเหมือนกัน!”“เสี่ยวอินนาง…” ถังเสี่ยวซีเม้มปาก “นางคงไม่เป็นอะไรใช่ไหม”“ฮ่าๆ วางใจเถอะ นางตามผู้บัญชาการเฟิงจี้สิงแห่งกองทหารรักษาพระองค์ไป แถมพวกเขามีทหารรักษาพระองค์ไปด้วยห้าพันนาย น่าจะไม่เป็นอะไร เจ้าดูข้าสิ ข้ามีแค่องครักษ์อวี้หลินสองพันนายเท่านั้นเอง”ถังเสี่ยวซีมองกลุ่มองครักษ์อวี้หลินที่อยู่ด้านหลังฉินเหลย รู้สึ
