กละอายใจอยู่บ้าง จึงยิ้มกล่าว “ข้าต้องขอโทษทุกคนด้วยจริงๆ ที่ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนกันหมด…”ฉินเหลยยิ้ม แล้วถาม “เสี่ยวซี เจ้าหลินมู่อวี่เป็นใครกันแน่ ข้าได้ยินมาว่าเขาเป็นแค่นักโทษอุกฉกรรจ์ของจักรวรรดิ ทำไมเจ้าต้องเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายเพื่อคนแบบนั้นด้วย”“ไม่ หลินมู่อวี่ไม่ใช่นักโทษ เขาไม่ใช่คนแบบนั้น!” ถังเสี่ยวซีแววตาเด็ดเดี่ยว “เขาช่วยชีวิตข้าไว้ ดังนั้นข้าจำเป็นต้องมาตามหาเขาที่ป่าล่ามังกร โชคไม่ดีดันมาเจอพวกโรงเตี๊ยมจอมยุทธ์ซุ่มโจมตี ทำให้องครักษ์ข้างตัวข้ามากมายต้องมาตาย…”ฉินเหลยกล่าว “หน้าที่ของทหารก็คือสละชีพเพื่อปกป้อง การตายของพวกเขาย่อมมีค่าอย่างแน่นอน เสี่ยวซีอย่าตำหนิตัวเองนักเลย พวกเราเดินทางกลับเมืองหลวงเถอะ ข้าจะส่งหนังสือรานงานให้ฉินอินและเฟิงจี้สิงทราบเรื่อง ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงจะยังค้นหาต่อเหมือนกับแมลงวันไร้หัวอยู่ในป่าล่ามังกร!”“อืม ตกลง!”……นกสีขาวโบยบิน กระพือปีกอยู่กลางท้องฟ้า ไปแจ้งข่าวคราวของเสี่ยวซีบนแผ่นดินกว้างใหญ่ หลินมู่อวี่ถือกระบี่เดินทางอย่างเร่งรีบ เขาหลบหลีกสัตว์วิญญาณทั้งหลาย เพื่อที่จะตามหาถังเสี่ยวซีให้ได้เร็วขึ้น แต่เส้นทางดูเหมือนจะห่างไกล ทิศทางที่เขาไปไม่มีทางตามหาถังเสี่ยวซีพบตลอดกาล เขาเงยหน้ามองฟ้า เห็นนกสีขาวตัวหนึ่งบินผ่าน ไม่รู้ว่าเป็นนกส่งสารของตระกูลไหนอีกด้านของเทือกเขาที่ทอดยาว นกค่อยๆ ร่อนลงที่ไหล่ของเฟิงจี้สิง เขาแกะจดหมายดู อดที
