้ว เก็บต่อ เก็บไปให้เยอะอีกหน่อย จากนั้นยัดทั้งหมดที่เก็บได้ไว้ที่หน้าอก แล้วลุกขึ้นยืน “ลู่ลู่นำทางหน่อย พวกเราจะไปหาหญ้าน้ำลายมังกรกัน!”
“อือ!”
ภูติระบบลู่ลู่กระพือปีกโปร่งแสงบินไปออกไปไกลด้วยความเร็วสูง โชคดีที่ฝีเท้าดาวตกของหลินมู่อวี่ก็เร็วเช่นกัน เขาวิ่งตามไปติดๆ ระยะสิบลี้จะบอกว่าไกลก็ไม่ไกล จะบอกว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ หลังจากมาถึงที่หมายจึงมีหอบหายใจอยู่บ้าง
ด้านหน้าของผาหินที่สูงตระหง่านมีต้นไม้โบราณต้นหนึ่งสูงเสียดฟ้า ตรงรากของมันกลับเป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่ขยายยืดลงไป
หลินมู่อวี่คาดว่างูมังกรตัวนั้นออกไปหาอาหารยังไม่กลับมา ที่นี่ไม่น่าจะอันตรายนัก เขาถือกระบี่เหลียวหยวนแล้วเดินเข้าไปด้านใน
“อึก…”
กลิ่นเหม็นคาวเกือบทำให้เขาสลบ มองไปที่พื้นรอบตัว มีแต่กระดูกสัตว์ แม้แต่กระดูกมนุษย์ก็มี สยองชะมัด เดินเข้ามาเกือบห้านาที ในที่สุดก็พบหญ้าน้ำลายมังกรส่องประกายเรืองแสงอยู่บนผนังถ้ำ หญ้าน้ำลายมังกรเป็นสมุนไพรระดับเก้า เดิมทีแทบจะสาบสูญไปจากแผ่นดินแล้ว แต่เจ้างูมังกรตัวนี้ใกล้พัฒนากลายร่างเป็นมังกรจริง ดังนั้นจึงเกิดปราณมังกรขึ้นมาอยู่บ้าง พอสะสมนานหลายปีจึงมีหญ้าน้ำลายมังกรเติบโตขึ้นมาจำนวนหนึ่ง ช่างประจวบเหมาะจริงๆ !
เขารีบเก็บหญ้าน้ำลายมังกรทั้งหมดเข้าย่าม นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีความรู้สึกพออกพอใจอย่างน่าประหลาด
เมื่อเก็บหญ้าน้ำลายมังกรเสร็จแล้ว จู่ๆ เขาก็คิดได้ว่าในเมื่อเข้าถ้ำเสือมาแล้ว งั้น
