บทที่ 495 คุณสมบัติพื้นฐานของผู้ฝึกตนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
วางรากฐานสมบูรณ์ลวี่หยางได้ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตในสิบชาติอีกครั้ง
“แม้จะเป็นเช่นนั้น แท้จริงแล้วข้ายังขาดอยู่เล็กน้อย”
วางรากฐานสมบูรณ์สกัดกลั่นแก่นแท้ทองคำ ทะยานแดนมงคล จึงจะสามารถแสวงหาโอสถทองคำก้าวสู่ตำแหน่ง และสร้างถ้ำสวรรค์ได้ ซึ่งสิ่งสำคัญที่สุดก็คือแก่นแท้ทองคำและแดนมงคล
“แดนมงคลข้าไม่ต้องกังวล แดนมงคลเสวียนตูย่อมสอดคล้องกับจิตใจข้า เพียงใช้วิชาเทพหลอมรวม นำมันผสานเข้ากับรากฐานแห่งมรรคของข้า ก็สามารถใช้งานได้ เมื่อเทียบกับสิ่งนั้นแล้ว แก่นแท้ทองคำกลับยุ่งยากกว่า จำต้องใช้วิชาเทพค่อยๆสกัดกลั่นออกมาจากวิญญาณ หาใช่สำเร็จเพียงวันเดียวได้”
แน่นอนว่าก็มีวิธีลัดเช่นกัน
นั่นคือการใช้ตำแหน่งขุนนางชั้นหนึ่งของราชสำนักเต๋าในการสกัดกลั่นเพียงแต่หลังจากลวี่หยางครุ่นคิดอย่างรอบคอบแล้ว ก็ยังเห็นว่าการพึ่งพาตนเองสกัดกลั่นแก่นแท้ทองคำย่อมมั่นคงกว่า
“ยิ่งไปกว่านั้น… ก็หาได้ทำให้ฝั่งสวรรค์แห่งความมิมีล่าช้าไม่”
ลวี่หยางความคิดผันแปร จิตเทวะก็จมลงสู่ภายในธงหมื่นวิญญาณในบัดดล ก็เห็นบรรพชนถิงโยวประทับนั่งอยู่ในธง รอบกายมีวิชาเทพสี่สายโอบวนหมุนอยู่แล้ว
“แก่นแท้แห่งมวลบุปผา,ทะเลโศกาท่วมท้น,ข้ามสายน้ำแห่งความหลง,เพลงแห่งห้วงแค้นนิรันดร์!”
ลวี่หยางมองเห็นอย่างชัดเจนวิชาเทพทั้งสี่สายนี้ล้วนเป็นวิชาเทพคู่ควรกับสวรรค์แห่งความมิมีครึ่งปีที่ผ่า
