พอให้เหล่าผู้วางรากฐานนับไม่ถ้วนคลุ้มคลั่ง ใครเล่าจะไม่ใฝ่หา?
โดยเฉพาะบรรพชนถิงโยว เขาย่อมรู้ว่าตนมีพรสวรรค์ไม่น้อย ทว่าหากเผชิญหน้ากับเจินจวินเล่า? เพียงกระบี่หนึ่งเล่มจากระยะไกลนับหมื่นลี้ก็ยังทำให้เขาไร้เรี่ยวแรงต้านทาน ช่องว่างระหว่างมรรคผลโอสถทองคำกับวางรากฐานนั้น เขาสัมผัสได้ชัดที่สุด ดังนั้นจึงยิ่งหวงแหน ยิ่งตระหนักถึงค่าของตำแหน่งเจินจวิน
ยิ่งตระหนักชัด ก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งต่อลวี่หยาง
“บรรพชนอย่าได้วางใจ การเดินทางครั้งนี้หาใช่ไร้ความแปรผัน” ลวี่หยางเอ่ยเสียงขรึม “หากข้าไม่คาดผิด จงกวง… เจ้าเฒ่าชั่วผู้นั้น ก็คงจะปรากฏตัว”
“จงกวง?”
บรรพชนถิงโยวฟังแล้วชะงัก “เจ้ามิใช่ทำการค้ากับเขาแล้วหรือ? ก็จริงอยู่ พวกเจ้าล้วนเป็นผู้ฝึกตนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นข้า ข้าก็ย่อมไม่วางใจอยู่ดี”
ไม่รักษาสัญญา คือคุณสมบัติพื้นฐานของผู้ฝึกตนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์
ยิ่งไปกว่านั้น ลวี่หยางย่อมรู้จักจงกวงอย่างลึกซึ้ง รู้ดีว่าหลักความเชื่อของผู้นี้ แม้จนตรอกแล้ว ก็ไม่มีวันฝากความหวังทั้งหมดไว้กับคนนอก
เขาต้องแสวงหาสวรรค์แห่งความมิมี!
และไม่แน่ว่าต้องการพิสูจน์สวรรค์แห่งความมิมีจริง หากแต่อยากเผื่อทางถอยไว้ เพื่อป้องกันข้าไม่รักษาสัญญา แล้วสุดท้ายกลับกลายเป็นแตกหักกัน
และความกังวลเช่นนี้… แท้จริงแล้วก็ถูกต้องยิ่งนัก
เพราะก่อนหน้านี้ ลวี่หยางก็เคยทำการค้ากับอั้งเซียวเรื่องตะเกียงดับแสงมาแล้ว ทั้งยังขา
