แต่พรสวรรค์มีทั้งสูงและต่ำ ข้ารู้ตัวดีว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน อายุก็ใกล้จะสามสิบแล้ว แม้แต่ขอบเขตปฐพียังไปไม่ถึง แล้วยังจะปลุกวิญญาณยุทธ์ที่ไม่ได้เรื่องนี่ขึ้นมาอีก ข้าว่าชั่วชีวิตนี้ของข้าก็คงจะอยู่แค่นี้นี่แหละ…”หลินมู่อวี่ไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจเขาอย่างไรดี จึงตบบ่าของเขาแล้วพูดขึ้น “ไม่เป็นไรน่า สวรรค์ประทานมาให้ มันต้องมีประโยชน์สิ…”ฉินจื่อหลิงฟังไม่เข้าใจว่าที่เขาพูดหมายถึงอะไร แต่กลับรู้สึกฟังดูมีเหตุผล……ช่วงพลบค่ำ เมื่อหลินมู่อวี่ออกมาจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ไปหาฉู่เหยาที่สมาพันธ์โอสถ เป็นดังคาด ฉู่เหยาอาศัยการฝึกฝนจากตำราเทพโอสถและได้รับความสนใจเป็นอย่างมากจากสมาพันธ์ แค่วันแรกก็ถูกจัดให้อยู่ในระดับนักปรุงโอสถขั้นที่สองแล้ว เมื่อเทียบกันแล้วชีวิตนางดีกว่าเขามากนัก!“อาอวี่!”หลังได้พบกับหลินมู่อวี่ ฉู่เหยารู้สึกเบิกบานใจเป็นอย่างมาก นางพาเขาเดินเที่ยวภายในสมาพันธ์โอสถ ที่จริงแล้วก็ไม่มีอะไรให้น่าเที่ยวเล่นนักหรอก นอกจากหลอมโอสถก็ไม่มีสิ่งอื่น ส่วนทุกอย่างที่เกี่ยวกับสมุนไพร หลินมู่อวี่ก็เห็นจนชินตาแล้ว ไม่มีอะไรที่น่าสนใจอีกเมื่อฟ้ามืด เขาก็กลับไปยังวิหารเขาฝึกยุทธ์อยู่ภายในห้อง พื้นที่ในห้องเล็กเกินไปจึงหมดทางที่จะฝึกมีดเสียงปีศาจ จึงได้แต่ฝึกหลอมความแข็งแกร่งของปราณแท้อย่างเงียบๆ ความจริงแล้วการฝึกก็คือการหลอมระดับความบริสุทธ์ของปราณแท้ครั้งแล้วครั้งเล่า โดยขั้นตอนนี้จ
