นาง ราวกับกำลังปลอบใจเจ้านายน้อยของมัน
วินาทีถัดมาถังเสี่ยวซีก็โจมตีด้วยเปลวเพลิงอีกครั้ง นางหยิบกระบี่แล้วกระโดดขึ้นไป จิ้งจอกอัคคีคำรามออกมา เปลวเพลิงหลายสายปรากฏขึ้นที่ใต้ฝ่าเท้าของนาง ถึงแม้ความเร็วจะสู้ฝีเท้าดาวตกไม่ได้ แต่ใช้สลัดพวกโรงเตี๊ยมจอมยุทธ์ก็ถือว่าพอแล้ว
ด้านหลังมีเสียงร้องเวทนาดังมา เหล่าองครักษ์พากันล้มตาย
ใจของถังเสี่ยวซีคล้ายกับถูกลูกธนูไม่นับถ้วนทิ่มแทง น้ำตาไหลร่วงอยู่ในสายลมราตรี นางพุ่งตรงไปทางเมืองหลันเยี่ยนโดยไม่หันกลับไปมอง นางรู้แล้วว่าตนเองหมดทางช่วยหลินมู่อวี่แล้ว กระทั่งตนเองยังไม่รู้เลยว่าจะรอดชีวิตกลับไปได้หรือเปล่า
หนามเกี่ยวเสื้อผ้าหรูขาดวิ่น ซ้ำยังแทงผิวหนังของนาง แต่ถังเสี่ยวซีทำเหมือนไม่ได้รับความเจ็บปวดใดๆ บังคับวิญญาณยุทธ์จิ้งจอกอัคคีให้พุ่งออกจากป่าล่ามังกร
ด้านหลังก็มีเสียงไล่ตามมาไม่หยุด หลังจากพวกโรงเตี๊ยมจอมยุทธ์พบว่าจิ้งจอกอัคคีสามารถเพิ่มความเร็วได้ พวกมันก็เจ็บใจ ถึงขั้นยิงธนูออกไปลอบสังหาร
“ฉึก!”
ทันใดนั้นนางก็รู้สึกแสบร้อนที่หลัง ถังเสี่ยวซีโงนเงนเกือบจะล้มลงไปที่พื้น ความเจ็บปวดรุนแรงเริ่มแล่นเข้ามาที่แผ่นหลัง
นางถูกธนูยิง!
