วามโหดร้ายและไอสังหาร
“เจอแล้ว!” ผู้ที่ถือหอกงูเอ่ยเสียงต่ำ “ท่านพี่ อย่าบุ่มบ่าม พวกมันน่าจะอยู่ในกระโจม”
ผู้ที่ถือธนูหัวเราะอย่างเยือกเย็น “เหรินโท่ว รอให้พี่ยิงทะลุพวกมันสักสามสี่รูก่อนค่อยว่ากัน ให้พวกมันรู้จักลูกธนูสี่ดอกติดของข้าสักหน่อย!”
“อือ”
ผู้ที่ถือคันธนูดึงลูกธนูดอกหนึ่งออกจากซองอย่างรวดเร็ว “ฟิ้ว” ลูกธนูพุ่งตรงไปทางกระโจม เขายิงลูกธนูตามออกไปอีกสามดอกติดด้วยระดับความเร็วปานสายฟ้า ลูกธนูพุ่งออกไปติดๆ กัน กระโจมถูกยิงทะลุเป็นรูใหญ่ๆ ถึงสี่รู ฝีมือเช่นนี้น่าประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งนัก นับว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฝีมือในการยิงธนูที่ไม่ธรรมดา
ผู้ที่ถือหอกยาวคำรามแล้วพุ่งตัวออกไป หอกพุ่งเข้ามาด้วยความรุนแรง เกิดเปลวไฟปะทุขึ้นมา!
“เปรี้ยง!”
กระโจมระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นเศษเถ้าไปเสียสิ้นทันที
“ไม่มีคน?”ผู้ที่ถือธนูงงงัน “ไม่ใช่ว่าหนีไปแล้วหรอกนะ”
“ไล่ตามไป!”
“ตกลง!”
ทั้งสองพุ่งตัวออกไปราวกับสายฟ้า ฝีมือทรงพลังน่าหวั่นเกรงยิ่งนัก
รอจนคนทั้งสองหายลับไปจากสายตา หลินมู่อวี่ก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วเอ่ยขึ้น “ใครมาจากไหนกันอีกล่ะเนี่ย”
ฉู่เหยาสูดลมหายใจเข้า “อา…แฝดผู้ฝึกยุทธ์ น่าจะเป็นเทพแฝดในเจ็ดเทพยุทธ์ อาอวี่ เรารีบไปจูงม้ากันเถอะ คืนนี้ค้างแรมที่นี่ไม่ได้แล้ว”
“อือ”
ทั้งสองรีบออกไปจูงม้า ครั้งนี้หลินมู่อวี่มีลางสังหรณ์ ใช้ญาณสัมผัสกระจายไปทั่วโดยรอบอย่างเต็มที่ ทันใดนั้นก็รู้สึ
