อกมา ส่วนหลินมู่อวี่ก็กำลังให้อาหารม้า พลางกางแผนที่ดูสัญลักษณ์บนนั้น เขาขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ย “แผนที่นี้…ข้าดูไม่ค่อยจะเข้าใจนัก แต่พวกเราน่าจะอยู่ห่างจากเขตเมืองหลันเยี่ยนไม่ไกลแล้ว อย่างมากใช้เวลาเดินทางหนึ่งวัน ก็สามารถเข้าเขตป่าล่ามังกรที่อยู่รอบนอกเมืองหลันเยี่ยนได้ พี่ฉู่เหยา พวกเราต้องเข้าไปในป่าล่ามังกรไหม”“ต้องเข้า!”ฉู่เหยาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มพูด “ประกาศจับของพวกเรามาจากมณฑลชางหนาน คนที่ตามฆ่าเราส่วนใหญ่ก็มาจากมณฑลหนานชางเช่นเดียวกัน แต่เมืองหลันเยี่ยนเป็นเมืองศูนย์กลางจักรวรรดิ ไม่อยู่ภายใต้อำนาจปกครองของมณฑลใดๆ ทหารรับจ้างเร่ร่อนพวกนั้นที่ตามฆ่าเราคงจะเกรงกลัว อย่างน้อยคงไม่ฆ่าคนอย่างบ้าบิ่นเปิดเผยแบบนั้น”“อย่างนั้นก็ดี เรากินข้าวเสร็จแล้วรีบออกเดินทางไปป่าล่ามังกรกันเถอะ”“อือ!”เพื่อลดการฆ่าคนให้น้อยที่สุด หลินมู่อวี่เลือกหลบหนีโดยใช้เส้นทางที่มีคนอยู่เบาบางประปราย เช่นนี้ผ่านไปแล้วสองวันจึงไม่ได้พบเจอผู้ใด และไม่เจอกับพวกทหารรับจ้างอีกด้วยช่วงเที่ยง สิ่งที่ทำให้อิ่มท้องนั้นเรียบง่ายเป็นอย่างมาก ยังคงเป็นน้ำแกงเนื้อ แต่ฉู่เหยากลับมองไปยังลำธาร ท่าทางดูไม่สบายใจ“เป็นอะไรไปเหรอ” หลินมู่อวี่ถามยิ้มๆฉู่เหยาขมวดคิ้วน้อยๆ พูด “อาอวี่ เราหนีตายกันมาหลายวันขนาดนี้ ข้ายังไม่ได้อาบน้ำเลยสักครั้ง…”“เรื่องนี้เองหรอกเหรอ…” หลินมู่อวี่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาเป็นผู้ชาย เมื
