่อตกอยู่ในสถานการณ์แห่งความเป็นความตาย ไม่เคยคิดถึงเรื่องกลิ่นตัว แต่ฉู่เหยาเป็นหญิง นางไม่เหมือนเขาที่ไม่พิถีพิถันอะไร“เช่นนั้นพี่ฉู่เหยาท่านไปอาบน้ำเถอะ ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่” เขาพูดฉู่เหยาพยักหน้ายิ้มรับ “ข้าจะไปอาบตรงทางนั้น แล้วจะรีบกลับมา”“ตกลง หากเจออันตรายก็ตะโกนเรียกข้าล่ะ”“อือ”หลินมู่อวี่จัดการอุ่นน้ำแกงในหม้อต่อ ด้านฉู่เหยาก็หอบเสื้อผ้าที่จะผลัดเปลี่ยนเดินไปอาบน้ำน้ำแกงหอมขึ้นเรื่อยๆ ในหม้อนั้นยังคงเป็นเนื้อกวางเหมือนเดิมจากนั้นไม่นานกระเพาะของหลินมู่อวี่ก็ร้องจ๊อกๆ ไม่หยุด ในขณะที่เขากำลังคิดอยู่ว่าจะแอบขโมยกินเนื้อดีหรือไม่นั้น จู่ๆ เสียงร้องของฉู่เหยาก็ดังลอยมาจากทางเนินเล็กๆ อีกฝั่งเกิดเรื่องแล้ว!หลินมู่อวี่คว้ากระบี่ขึ้นอย่างรวดเร็วพุ่งออกไป ฝีเท้าดาวตกทำให้เขาพุ่งออกไปราวกับลมพายุ ทะยานข้ามไปถึงเนินเขา ร่างขาวเนียนราวหิมะของฉู่เหยาที่อยู่กลางลำธารก็ปรากฏให้เห็นเบื้องหน้า นางหันหลังให้หลินมู่อวี่ ตีสายน้ำจนแตกกระเซ็นพลางถอยหลังไป ส่งเสียงตะโกนลั่น “ออกไปนะ ออกไป!”มีบางอย่างอยู่ในน้ำ!หลินมู่อวี่ก้าวเท้าพุ่งตัวลงไปในน้ำ ประกายกระบี่เคลื่อนผ่าน กลิ่นอายเย็นเยียบของกระบี่จ้วงแทงทะลุผ่านน้ำที่แตกกระเซ็นนั่น ทันใดนั้นเลือดก็พุ่งกระจายออกมา ถัดมาร่างของงูน้ำที่ขาดเป็นสองท่อนก็ลอยขึ้นมา หลินมู่อวี่ตกตะลึง งูน้ำตัวนี้ถึงแม้จะมีขนาดใหญ่กว่างูน้ำทั่วไปมาก แต่…ก็ไม่ได้เป็นอันตร
