ายนี่นาที่ด้านหลัง ฉู่เหยากอดเขาไว้แน่น หวาดกลัวจนตัวสั่น “มัน…ตายหรือยัง”“ตายแล้วล่ะ…” หลินมู่อวี่รู้สึกอยากจะร้องไห้ “พี่ฉู่เหยา นี่แค่งูธรรมดาเท่านั้นเอง ไม่ใช่สัตว์วิญญาณเลยด้วยซ้ำ ท่าน…ท่านเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปฐพีชั้นที่หนึ่ง ทำไมถึงมาตกใจเพราะงูแค่นี้ล่ะ”ฉู่เหยาเม้มปาก กระเง้ากระงอด “ข้า…ข้ากลัวสัตว์ที่กระดุกกระดิกแบบนี้มาตั้งแต่เกิด ข้ากลัวงูที่สุด ดังนั้น…ดังนั้นพอกลัวขึ้นมา แม้แต่ปราณยุทธ์ข้าก็ลืมจนหมดสิ้น”ขณะที่พูด ใบหน้าน่ารักก็แดงขึ้นมา “อาอวี่ ข้าไม่ได้สวมเสื้อผ้า…”“ข้ารู้น่า เห็นแล้วล่ะ…”“อะไรนะ เจ้าเห็นแล้ว?”หัวใจดวงน้อยของฉู่เหยาเต้นโครมครามอย่างไม่เอาไหนหลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้ม “ด้านหลังพี่ฉู่เหยายังคงงดงาม ด้านหน้าข้าคงไม่ต้องมองแล้ว ท่านย่อตัวลงในน้ำเสีย ข้าจะไปแล้ว ท่านก็รีบกลับมากินข้าวก็แล้วกัน”“อือ”ฉู่เหยาค่อยๆ ย่อตัวลงในน้ำ หลังจากหลินมู่อวี่กระโดดวูบหนึ่งก็หายข้ามเขาไป ไม่หันหลังกลับมามอง“เจ้าเด็กโง่…”ฉู่เหยามองเงาด้านหลังของเขา นางไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกดีใจหรือว่าผิดหวังกันแน่หลังจากนั้นไม่นาน ฉู่เหยาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเดินกลับมา ผมสั้นนั้นยังคงมีน้ำหยดลงมาเป็นสาย หลินมู่อวี่เงยหน้าขึ้นมองแล้วหัวเราะ “พี่ฉู่เหยาเป็นสาวงามหยดย้อยที่แท้จริง!”ฉู่เหยาหน้าแดง “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!”“รีบกินเถอะ มิเช่นนั้นสาวงามจะหิวจนกลายเป็นยายแก่”“อยาก
