ฉู่เหยากระโดดขึ้นม้าศึกที่อยู่ด้านข้าง ยกแขนและซัดเข็มเงินออกไป “ฟุบ ฟุบ ฟุบ” เข็มเงินแทงเข้านัยน์ตาของทหารรับจ้างหลายนาย
“เจ้าเด็กนี่…สังหารหัวหน้าสิงหลัน เจ้าเดรัจฉาน!”
ทหารรับจ้างนายหนึ่งยกขวานขึ้นมา ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดพุ่งเข้ามา หลินมู่อวี่ยกกระบี่พาดไว้ตรงหลังม้า จากนั้นยกมือปล่อยหมัดเสียงปีศาจออกไป ด้วยการโจมตีของคลื่นเสียง ทหารรับจ้างนายนั้นก็กระอักเลือดและตายทันที พวกทหารรับจ้างรอบๆ ต่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทหารรับจ้างอาวุโสนายหนึ่งที่อายุราวห้าสิบปีใบหน้าซีดขาวเอ่ย “นั่นมัน…หมัดเสียงปีศาจ! สวรรค์ เจ้าเด็กนี่รู้วิชาของติ่งอัคคีชวีฉู่!”
คนทั่วไปอาจจะไม่รู้ว่าหลินมู่อวี่คือใคร แต่ใครๆ ก็รู้จักติ่งอัคคีชวีฉู่ ชื่อนี้เลื่องลือไปทั่วแผ่นดินนี้ ขอแค่เป็นผู้ฝึกตนของจักรวรรดิ แทบจะไม่มีใครไม่รู้ว่าชวีฉู่คือใคร และยิ่งไม่มีใครที่จะไม่รู้ว่าพลังวิญญาณยุทธ์ติ่งอัคคีของชวีฉู่นั้นเป็นหนึ่งไม่มีสอง
“สังหารไม่ได้แล้ว หนีเร็ว!”
ทหารรับจ้างที่ถือธนูนายหนึ่งรีบถอยอย่างรวดเร็ว ทหารรับจ้างที่เหลือก็ทยอยกันถอยกลับไป ในตอนที่กำลังถอยทัพกลับนั้น ม้าพากันล้มลง นั่นเป็นฤทธิ์ของสายลมเมามายที่ออกฤทธิ์แล้วในที่สุด
แต่เดิมหลินมู่อวี่คิดจะใช้ธนูแกะสลักยิงกำจัดทิ้งอีกคนสองคน แต่ความเย็นที่แขนยังไม่คลายจึงไม่สามารถใช้สองมือดึงธนูได้ จำต้องปล่อยพวกนั้นไป เขามองศพที่เกลื่อนพื้น ก็ไม่ได้พูดอะไรม
