ม่ถึงสิบเมตรก็จะประชิดตัวแล้วแขนซ้ายของหลินมู่อวี่ยังคงขยับไม่ได้ จึงเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างจนปัญญา แล้วยกมือขึ้นปล่อยหมัดเสียงปีศาจออกไปผ่านอากาศหนึ่งหมัด!“ปัง!”หมัดหนักๆ เฉี่ยวแก้มของจ่าฝูง แต่จ่าฝูงเป็นสัตว์วิญญาณอายุพันปีกว่า ได้แค่บาดเจ็บไม่ถึงตาย ที่แก้มของมันมีเลือดหยดไหล แต่มันร้องยังคงไล่ตามต่อ หลินมู่อวี่ก็ไม่เกรงใจแล้ว เขาใช้หมัดเสียงปีศาจอย่างต่อเนื่องกันหลายครั้ง ซัดเข้าที่แก้มของจ่าฝูงจนแก้มของมันแดงฉานไปด้วยเลือด กะโหลกศีรษะแตกร้าวไปไม่น้อยและในตอนนี้เอง จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามออกมาจากป่าสองข้างทาง หมาป่ายักษ์สองตัวกระโจนออกมา!“ระวัง!” หลินมู่อวี่รีบร้องตะโกน เขาคาดไม่ถึงว่าหมาป่าวายุจะเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก พวกมันรู้จักล้อมศัตรูฉู่เหยาเห็นเหตุการณ์ รีบบังคับม้าพุ่งเข้าไปขวางอยู่หน้าหลินมู่อวี่ วิญญาณยุทธ์เตียวม่วงปรากฏขึ้น เปลวเพลิงพุ่งโจมตีเข้าใส่ร่างของหมาป่ายักษ์ตัวหนึ่ง แต่หมาป่าอีกตัวกลับกระโจนขึ้นหลังม้า กรงเล็กคมกริบตะปบเข้าที่สะโพกของม้าศึกจนเลือดพุ่งกระจาย ปากกัดเข้าที่ด้านหลังของฉู่เหยา แต่ฝีมือฉู่เหยาอยู่ขั้นขอบเขตปฐพีชั้นที่หนึ่งแล้ว นางจึงว่องไวมาก จังหวะที่ไหล่ถูกหมาป่ากัดเข้าให้ นางก็ใช้มีดสั้นในมือขวานั้นแทงเข้าที่คอของหมาป่ายักษ์“ฉึก!”ร่างของหมาป่าอีกตัวร่วงลงกับพื้นหลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “เจ็บหนักไหมพี่ฉู่เหยา”ฉู่เหยาส่ายหน้า “ไม่เป็นไร พวกเรารีบไปกันเถอะ”ในตอนน
