สันเขาเถอะ มิเช่นนั้นทหารรับจ้างที่ตามไล่ล่าพวกเราจะยิ่งมีมากขึ้น ข้าเองก็กังวลว่าคนของพวกเจ้าจะเกิดอันตรายอะไรขึ้นมา”“แบบนี้นี่เอง…” นัยน์ตาของสิงหลานเผยแววสังหารออกมาวูบหนึ่ง เขาหัวเราะ “งั้นก็ตามนี้ ข้ามสันเขาก็ข้ามสันเขา พวกเราคนเยอะ หมาป่าวายุพวกนั้นคงไม่กล้าโจมตี มิเช่นนั้นพวกมันคงต้องถูกเลาะฟันหน้าจนเกลี้ยงแน่นอน ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ…จริงสิ จอมยุทธ์น้อย ตำราเทพโอสถนั่นเปื่อยขาดไปหมดแล้วหรือ น่าจะหลงเหลือตัวอักษรไว้บ้างล่ะน่า”“ขาดยุ่ยไปหมดแล้ว ตัวอักษรทั้งหมดล้วนเลือนลาง อีกอย่างยังเต็มไปด้วยคราบเลือด”“แบบนี้เองหรอกหรือ…”สิงหลานยังต้องการถามต่อ แต่หลินมู่อวี่กลับควบม้าวิ่งออกไป มือของเขายื่นออกไปคว้าเอวบางของฉู่เหยา มารัดแนบไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับเร่งความเร็วขึ้นไปด้านหน้าฉู่เหยาเกิดความอบอุ่นขึ้นภายในใจ กระซิบบอก “อาอวี่ พวกมันจะลงมือแล้ว”“อือ ข้ารู้”หลินมู่อวี่พูดเสียงต่ำ “ทันทีที่พวกมันลงมือ ท่านต้องโรยสายลมเมามายทันที ข้าจะสกัดพวกมันเอาไว้ พลังของพวกมันห่างชั้นกับเย่เหลียงมาก ยาน่าจะออกฤทธิ์ได้เร็ว แต่ก่อนที่พวกมันจะลงมือ เราห้ามลงมือ เพราะเราก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าพวกมันจะทำร้ายเราจริงหรือไม่ จะสังหารคนดีโดยที่เข้าใจผิดไม่ได้”“อือ”สองคนขี่ม้าตัวเดียวจึงค่อนข้างช้า ถูกตามไล่ทัน ทหารรับจ้างห้าคนกวดมาด้านขวา มีห้าคนอยู่ด้านหน้า และยังมีด้านซ้ายอีกห้าคน ด้านหลังก็มี ทั้งสองถูกโอบล้อมทุกทิศท
