ปีกดุร้ายและกินเนื้อเป็นอาหาร”
หลินมู่อวี่ง้างสายธนูอีกครั้ง “ยิงมันให้ร่วง แล้วต้มน้ำแกงสองหม้อ!”
“อย่าใจร้อนสิ”
ฉู่เหยาขำ “ข้าว่าเหยี่ยวนกเขาตัวนี้ดูไม่เหมือนศัตรู น่าจะมาค้นหาพวกเรามากกว่า ตอนอยู่ที่เมืองหยินซานข้าเคยเห็นคนฝึกเหยี่ยวนกเขาเพื่อเป็นนกส่งสาร ไม่แน่ว่านี่อาจจะด้วยก็ได้”
“อ่อ งั้นเหรอ”
หลินมู่อวี่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เหยี่ยวนกเขาตัวนั้นบินลงมาเกาะแขนฉู่เหยาอย่างรวดเร็ว ท่าทางไม่ได้ดุร้าย ที่ขาของมันมีกระบอกไผ่เล็กๆ ผูกไว้ ฉู่เหยาปลดมันออกมา และดึงกระดาษในกระบอกไม้ไผ่ออกมา “อาอวี่ ของเจ้าน่ะ!”
คาดไม่ถึงว่ายังมีคนจะใช้นกส่งสารให้แก่ตนเอง นี่มันประหลาดนิดหน่อยจริงๆ เป็นใครกันนะ
……
รับกระดาษมา บนนั้นมีตัวอักษรเขียนไว้อย่างชัดเจนสองสามบรรทัด
จอมยุทธ์น้อยหลิน พบอักษรก็เหมือนพบหน้า ข้าเหลยไป่จ้านจากหอประมูลไป่จ้าน ทราบว่าจอมยุทธ์น้อยประสบเคราะห์ร้าย ข้าปลีกตัวไม่ได้ จึงไม่สามารถไปช่วยเหลือจอมยุทธ์น้อยได้ แต่หากท่านจอมยุทธ์เชื่อใจ สามารถไปหากลุ่มทหารรับจ้างในป่าสัตตะดาราแถวภูเขาจั๋วเฟิง (วาโยแผดเผา) ที่ชื่อ “ทหารรับจ้างจั๋วเฟิง” หัวหน้ากลุ่มชื่อว่าเหลยเชียนไห่ เป็นน้องชายแท้ๆ ของข้าเอง เชียนไห่เห็นจดหมายนี้ก็จะเข้าใจเอง และคุ้มครองจอมยุทธ์น้อยไปตลอดทาง
รักษาตัวด้วย
……
อ่านเนื้อความในจดหมายนี้แล้ว หลินมู่อวี่รู้สึกซาบซึ้งนิดหน่อย ตนและฉู่เหยามาตกระกำลำบากอยู่ในป่าสัตตะดา
