็น กระบี่ฟันถูกไหล่ของหลินมู่อวี่และเฉือนเข้าไปในเนื้อ เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น กัดฟันแล้วใช้มือจับคมกระบี่ไว้ ไม่ให้มันฟันลึกลงมาอีก ไม่เช่นนั้นคงได้บาดเจ็บถึงกระดูกแน่“ยังไม่ยอมตายอีก!?”เย่เหลียงแสยะยิ้ม เรียกพลังไปรวมไว้ที่กระบี่ และในจังหวะนี้เอง จู่ๆ ความรู้สึกมึนงงจู่โจมเข้ามา ทำให้เขาแทบถือกระบี่ไม่อยู่ในที่สุด สายลมเมามายก็ออกฤทธิ์เสียที!“เกิดอะไรขึ้น”เย่เหลียงสะบัดศีรษะแรงๆ แต่ความรู้สึกมึนงงยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขายกขาถีบเข้าที่หน้าอกของหลินมู่อวี่เสียงดังพลั่ก หลินมู่อวี่กลิ้งเข้าไปในพงหญ้า“จงตายซะ!”เย่เหลียงเดินกะเผลกไปทางหลินมู่อวี่อยู่ในพงหญ้า สะบัดศีรษะไม่หยุด ทัศนวิสัยของเขาได้รับผลกระทบจากสายลมเมามาย ถึงอยากจะมองก็มองไม่เห็นในตอนนี้เอง เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น “ฉึก ฉึก” เข็มเงินสองเล่มปักเข้าที่จุดชีพจรตรงหน้าอกของเย่เหลียง เขาขยับตัวไม่ได้ในทันทีใต้แสงจากเปลวเพลิง ฉู่เหยารีบพุ่งออกมา จับกระบี่ในมือของเย่เหลียง แล้วพลิกตัวหันกลับไปฟัน!“ฉัวะ!”เลือดสาดกระจายไปทั่ว เย่เหลียงหนึ่งในเจ็ดเทพยุทธ์ศีรษะร่วงลงพื้น!……“อาอวี่…อาอวี่…”ฉู่เหยารีบวิ่งเข้ามา มองหลินมู่อวี่ที่นอนจมกองเลือด น้ำตาไหลพรากราวกับสายฝนทันที นางกอดเขาไว้ “อาอวี่ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม อาอวี่ รีบตอบข้าเร็ว…”หลินมู่อวี่ลืมตาขึ้นช้าๆ “เย่เหลียงมัน…”“ตายแล้ว”“ดี!” เขายกมุมปากขึ้นอย่างยากลำบาก เผยให้เห็นรอยย
