สังหาร ดึงลูกธนูออกมาพาดไปที่สายธนู “เจ้าเดรัจฉาน ยังคิดจะตามพวกเราอีกรึ!”“ฟิ้ว!”เสียงลูกธนูพุ่งออกไป เหยี่ยวตัวนั้นส่งเสียงร้องแล้วก็ถูกลูกธนูยิงทะลุ ตกลงมาในป่าที่อยู่ไกลออกไป หลินมู่อวี่เดินออกไปหาซากมัน และถือกลับมา เขายิ้มพูด “พี่ฉู่เหยา เที่ยงนี้เอามันไปถอนขนแล้วต้มกินกันเถอะ เนื้อเหยี่ยวน่าจะอร่อยอยู่”ฉู่เหยาเม้มปากยิ้ม “ได้ๆๆ!”……และในตอนนี้เอง จู่ๆ บนท้องฟ้าก็มีเสียงนกร้องดังขึ้นในอากาศ เงาสีเทาบินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆฉู่เหยาหรี่ตาคู่งาม “นั่นเหยี่ยวนกเขา เป็นสัตว์ปีกดุร้ายและกินเนื้อเป็นอาหาร”หลินมู่อวี่ง้างสายธนูอีกครั้ง “ยิงมันให้ร่วง แล้วต้มน้ำแกงสองหม้อ!”“อย่าใจร้อนสิ”ฉู่เหยาขำ “ข้าว่าเหยี่ยวนกเขาตัวนี้ดูไม่เหมือนศัตรู น่าจะมาค้นหาพวกเรามากกว่า ตอนอยู่ที่เมืองหยินซานข้าเคยเห็นคนฝึกเหยี่ยวนกเขาเพื่อเป็นนกส่งสาร ไม่แน่ว่านี่อาจจะด้วยก็ได้”“อ่อ งั้นเหรอ”หลินมู่อวี่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เหยี่ยวนกเขาตัวนั้นบินลงมาเกาะแขนฉู่เหยาอย่างรวดเร็ว ท่าทางไม่ได้ดุร้าย ที่ขาของมันมีกระบอกไผ่เล็กๆ ผูกไว้ ฉู่เหยาปลดมันออกมา และดึงกระดาษในกระบอกไม้ไผ่ออกมา “อาอวี่ ของเจ้าน่ะ!”คาดไม่ถึงว่ายังมีคนจะใช้นกส่งสารให้แก่ตนเอง นี่มันประหลาดนิดหน่อยจริงๆ เป็นใครกันนะ……รับกระดาษมา บนนั้นมีตัวอักษรเขียนไว้อย่างชัดเจนสองสามบรรทัดจอมยุทธ์น้อยหลิน พบอักษรก็เหมือนพบหน้า ข้าเหลยไป่จ้านจากหอประมูลไป่
